Εύλογη ερώτηση με αφορμή το Μακεδονικό

«Οι δικοί μας τόσο πουλημένοι είναι τελικά; Κι επίσης πόσο πια για χάπατα μάς έχουν και μας σερβίρουν όλα αυτά απ’ τα ΜΜΕ, και μήπως εντέλει είμαστε; ή απλά δεν μας νοιάζει;»

Ο τσίπρας ήταν το κλειδί! Από την αρχή τους θεωρούσα τους χειρότερους (ακόμη κι από τους χρυσαυγήτες) γιατί είναι μουλωχτοί! 

Η παγίδα που όλοι μέσα πέφτουμε

Διάβασα (εδώ) ότι το μακελειό κατεβαίνει στις εκλογές.

(Το μονοπάτι που παίρνει ο καθένας μας, μας οδηγεί εκεί ακριβώς που το μονοπάτι οδηγεί! Αμ πού αλλού θα μας πήγαινε;;)

Ματαιοδοξία

Η ματαιοδοξία αφορά σε ιδιότητα όχι ηθική. Ό,τι δεν είναι ηθικό είναι λάθος, κάτι που δεν γίνεται αντιληπτό ερμηνεύοντας/μεταφράζοντας αυτή καθ’ αυτή την ιδιότητα, αλλά αναδεικνύοντας το αποτέλεσμα που φέρνει.

Γιατί προσπαθούμε να πείσουμε..

Σε μία εκπομπή μία αλβανίδα ιστορικός έλεγε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν αλβανός, γιατί η μητέρα του η Ολυμπιάδα καταγόταν από μία πόλη της αλβανίας. Και πασχίζουν οι Έλληνες να αποδείξουν ότι δεν γεννήθηκε στην αλβανική εκείνη πόλη, αλλά σε μία άλλη επί ελληνικού εδάφους...

Εκπαίδευση νέων | Παιδεία

Ιπποκράτης, «Περί Διαίτης», κεφάλαιο 24

᾿Αγωνίη, παιδοτριβίη τοιόνδε·

Αυτή είναι η αγωνία που αισθάνονται οι γυμναστές, οι παιδοτρίβες των μικρών παιδιών˙

διδάσκουσι παρανομέειν κατὰ νόμον,

το να καταφέρουν να τους διδάξουν τον νόμο, αλλά και πώς συνειδητά να γίνονται παράνομοι,

Πότε παθαίνεις αυτό που φοβάσαι

(συνέχεια στο ίδιο θέμα, εδώ )

Η ζωή είπαμε έχει ρίσκο. Οι επιλογές που έχεις είναι, ή να πεις «ναι, συμφωνώ» και να το κάνεις, ή να το αρνηθείς, ή ούτε μπρος ούτε πίσω.

Η «παγίδα» βρίσκεται στο πρώτο. Για να ωφεληθείς (είτε σε βγάλει σε καλό, είτε σε κακό) είναι υποχρεωτικό κανονικά να το ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ. Που «κανονικά» σημαίνει ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ (με πλήρη συνείδηση) και ΑΦΟΒΑ.

Ποιο είναι το σωστό για τον άνθρωπο να κάνει

Η κόρη μου θέλει όλη την ώρα να κερδίζει. Έκανε αγώνα με κάτι παιδάκια στη θάλασσα και επειδή έφτασε τελευταία σπάραξε στο κλάμα, δεν αποδέχεται την ήττα με τίποτα.

Ήμουν με μία φίλη όταν ξανασυνέβη, και η φίλη τής είπε δεν μπορούμε να κερδίζουμε πάντα, με σκοπό να την «μάθει» να αποδέχεται και την ήττα.

Το τρίτο κομμάτι |Ο συνδετικός κρίκος

Η πυθία ήταν έγκλειστη στο ιερό, μακριά από την επίδραση της πραγματικής ζωής, μόνιμα στη νιρβάνα της, για να καταφέρει να δει τα όχι επίγεια, για να βλέπει μόνο με τα πνευματικά της μάτια.

Από την άλλη είχαμε αυτούς που κατάστρωναν τα σχέδια και οργάνωναν τους πολέμους και ήταν αυτοί που ζητούσαν τον χρησμό. Με σκοπό να συνδυάσουν το επίγειο με το πνευματικό.

Θυσία

Ο άνθρωπος που εστιάζει (μένει/κρατά) στα «κακά που ο κόσμος κάνει», στη ζωή του θυσιάζει τον εαυτό του.

Θυσία του εαυτού είναι όταν για να προσφέρεις σε κάποιον κόβεις κομμάτια σου.

Το μόνο δόσιμο που δεν είναι θυσία είναι αυτό που προέρχεται από το πλεόνασμα του εαυτού.

Ο Αριστοτέλης έλεγε «πίσω από κάθε πόνο σου βρίσκεται ένα λάθος σου»

Όλοι έχουμε έναν χαρακτήρα και με αυτόν ζούμε. Όταν έχουμε κάποιο πρόβλημα (θυμό, πόνο κλπ) θεωρούμε ότι κάτι ΕΞΩ από εμάς το προξένησε. Μία συνθήκη ή κάποιος άλλος.

Σε μία διένεξη/τσακωμό ή όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα λέμε ότι και οι δύο έχουν δίκιο ή ότι και οι δύο φταίνε.

Το «δεν μπορώ» σε άμεση συνάρτηση με την ελεύθερη βούληση

Ένας άνθρωπος βρίσκεται σε δίλημμα: να χωρίσει ή να κρατήσει τον γάμο του. Φαινομενικά έχει την επιλογή, και είναι στο χέρι του η όποια απόφαση πάρει.

Για να πάρει την απόφαση εξετάζει το ζήτημα (όχι με βάση το θέλω του αλλά με βάση το συμφέρον του). Με παράδειγμα:

Όταν ο άνθρωπος καλείται να αλλάξει

Αρχικά να πούμε ότι κανείς δεν θα άλλαζε εθελούσια, διότι είναι η πιο υπεράνθρωπη που υπάρχει δουλειά. Αυτό που μας οδηγεί κατά κείθε είναι είτε οι συγκυρίες (και να μείνουμε για λίγο… Οι συγκυρίες είναι σαν να σε στρέφουν προς μία κατεύθυνση, και όλο σε στρέφουν, ώσπου να μπεις σε έναν πολύ συγκεκριμένο δρόμο που εν τέλει γίνεται μονόδρομος), είτε κάτι μας ωθεί από μέσα μας. (Αυτά τα δυο μοιάζουν να δουλεύουν συνδυαστικά, σαν το ένα να κόβει και το άλλο να ράβει.)

Πώς φέρνεις σωστό αποτέλεσμα

Όταν έχουμε δίλημμα δεν διαλέγουμε με βάση το σωστό ή το λάθος, ούτε καν με βάση το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, αυτό που κάνουμε είναι: Συστρατευόμαστε με την πλευρά εκείνη του εαυτού μας που μας είναι προσφιλής.

Από πού αντλείται αξία και δύναμη

Στην Εύβοια, στην παραλία της Βλαχιάς, υπάρχει μια καντίνα την οποία διαχειρίζεται μία κυριούλα, που εκ πρώτης δεν σου γεμίζει το μάτι, αλλά που τελικά αποδείχτηκε εύστροφη, σβέλτη και μέσα σ’ όλα.

SUCCESS HORROR STORY (volume 2)

 "Mια ένοπλη σύρραξη ανάμεσα στα έθνη μάς προκαλεί φρίκη. Όμως ο οικονομικός πόλεμος δεν είναι καλύτερος από μια ένοπλη σύρραξη. Είναι σαν μια χειρουργική επέμβαση. Ένας οικονομικός πόλεμος είναι ένα παρατεταμένο βασανιστήριο. Και οι καταστροφές του δεν είναι λιγότερο τρομαχτικές από εκείνες που περιγράφονται στη βιβλιογραφία για τον καθαυτού αποκαλούμενο πόλεμο..."  ΓΚΑΝΤΙ

-->...μια από τις συνηθισμένες πλέον σκηνές, "νόμιμων μπουκαδόρων" με κρατική και τραπεζική βούλα, από την Ισπανία. Τι να πούμε τώρα; "Και στα δικά μας";
Ναι! Ήρθε η ώρα να το πούμε!
 Στο προτεκτοράτο "Ελλάς", αυτό της "first time αριστεράς", ετοιμάζονται (ήδη έχουν ξεκινήσει) μαζικές κατασχέσεις σπιτιών, ακόμη και πρώτης κατοικίας. Και, σύμφωνα και με το "πρωτοποριακό" ισπανικό μοντέλο, ίσως δούμε τους ρόμποκοπς (παιδιά εργατών, αγροτών και υπαλλήλων που εξασφάλισαν επαγγελματική σταδιοδρομία και... "θαλπωρή") να σπάνε πόρτες κατοικιών σαν μεσαιωνικοί πολιορκητές με σύγχρονους πολιορκητικούς κριούς και να πετάνε στους δρόμους οικογένειες ακόμη και με μωρά ή και αναπήρους...

"Choose life" - Διάλεξε τη ζωή!

  " Όσο περισσότερα απαιτούμε από τη ζωή τόσο λιγότερο φοβόμαστε το θάνατο" ΤΟΜ ΡΟΜΠΙΝΣ
  " Ο άνθρωπος δεν είναι καθορισμένος, ξεκάθαρα προσδιορισμένος μια για πάντα. Είναι κάτι εν εξελίξει. Ένα πείραμα, ένας υπαινιγμός του μέλλοντος, η αναζήτηση και η νοσταλγία της Φύσης για νέες μορφές βούλησης και δυνατότητες πραγμάτωσης. " ΧΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ

Το'χουμε επισημάνει ξανά: η πιο σημαντική "τροφή" του ανθρώπου είναι το είδος των εντυπώσεων που προσλαμβάνει. Και ο ευφυής τρόπος που τις επεξεργάζεται, ακόμη και τις πιο "τοξικές" και τις αξιολογεί, χωρίς να τις καταναλώνει"αμάσητες". Αλλά και λειτουργώντας έτσι, σε κάθε στιγμή της περατζάδας που λέγεται ζωή-, γεμάτης πόνο (άρα και μάθησης) και συνάμα ομορφιάς , με βασικό γνώμονα την ικανοποίηση του πολυπρόσωπου τυραννίσκου. Αυτού του "εγώ" ή των  "εγώ", ανά προσαρμογή σε κάθε περίσταση  Ρόλοι... . Το οποίο με τίποτε δεν αποτελεί μέρος του αποκαλούμενου "ανώτερου", ευφυή και δημιουργικού Εαυτού ή Ουσίας της ανθρώπινης υπόστασης, της ικανής για τα πιο θαυμαστά επιτεύγματα

Γνώθι σ’ αυτόν

Όλοι οι άνθρωποι πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας, ότι τα έχουμε βρει με τα τυχόν προβλήματά μας, και ότι είμαστε μια χαρά. (Και μου ‘ρχεται στο νου του Σωκράτη: «τουλάχιστον εγώ το γνωρίζω».)

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ = χίλιες λέξεις κοινωνικής βουβαμάρας

To μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι το να σε εκμεταλλεύονται, να βυσσοδομούν σε βάρος σου, να σε ξεζουμίζουν, να σε γδύνουν και να σου τα παίρνουν όλα με "νόμιμες" διαδικασίες, να σε πετάνε σαν στιμμένη λεμονόκουπα και συνάμα να σε μισούνε, να σε φτύνουν, να σε κακοποιούν, να σε ταπεινώνουν και τη στιγμή που σε τσαλαπατάνε να σε κατηγορούν ως παρία και παρείσακτο στο "πολιτισμένο" τους οικοδόμημα. Όχι!

Ποιανού είναι μάνα το παιδί

Έλαβα με μειλ το πρωί αυτό:

"Υπόδειγµα ρητορικής και πολιτικής από συνεδρίαση των Ηνωμένων  Εθνών, που έκανε τη διεθνή διπλωματική κοινότητα να χαμογελάσει:

Ο λόγος του Έλληνα εκπροσώπου στα Ηνωμένα Έθνη.

«…Πριν ξεκινήσω την ομιλία μου, θέλω να σας πω κάτι για τον Μέγα Αλέξανδρο.

Όταν δάµασε τον Βουκεφάλα, κατά τον γυρισµό του και περνώντας τον ποταμό Αξιό και ßλέποντας το νερό, σκέφτηκε ότι ήταν µια καλή ευκαιρία για µπάνιο.

 Έßγαλε λοιπόν τα ρούχα του, τα ακούµπησε στον ßράχο και µπήκε στο νερό.

Όταν ßγήκε και θέλησε να ντυθεί, τα ρούχα του είχαν εξαφανιστεί.

Τα είχε κλέψει ένας Σλάßος της Μακεδονίας»

Τότε διαμαρτυρήθηκε οργισµένος ο Σλαßοµακεδόνας εκπρόσωπος της ΠΓΔΜ:

«Τι είναι αυτά που λέτε; Οι Σλάßοι δεν ήταν εκεί, τότε».

Οπότε ο Έλληνας εκπρόσωπος είπε:

«Τώρα που το ξεκαθαρίσαµε αυτό, µπορώ να ξεκινήσω την οµιλία µου»

Μοιάζει τόσο απλό.. Γιατί, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, όταν ωρυόμαστε για το όνομα είναι σαν να μην πιστεύουμε ότι είμαστε εμείς οι Μακεδόνες. Αν πχ έλεγε κάποιος ότι δεν είμαι γυναίκα, δεν θα έκανα (φυσικά) καμία επανάσταση. Όταν κάτι είναι αυτονόητο, ο άνθρωπος δεν ΠΑΣΧΙΖΕΙ για να το αποδείξει. 

Τι λείπει και δεν μπορεί να λειτουργήσει η Δημοκρατία

Ένα παιδί μπορεί να έχει άποψη; (και 2) Πρέπει να εισακούγεται;

Το 99% των ανθρώπων δεν επιλέγει σύμφωνα με τα γούστα του παιδιού του. Σοφά το κάνει, πάμε όμως να δούμε το γιατί. Με παράδειγμα:

Ένα παιδάκι δεν θέλει να πάει παιδικό σταθμό, προτιμάει να είναι με τη μαμά του (δίκιο έχει το παιδάκι). Η μαμά του ακολουθεί την επιθυμία του παιδιού και μένει σπίτι, δεν πάει για δουλειά.

Τι θα φάνε;

Φόβος...φόβος...φόβος...

Φόβος για τον θάνατο, ενώ το να ζεις έχει γενεί το πιο σπάνιο πράγμα στη γη.
Φόβος να υψωθείς στα πιο μεθυστικά ύψη, αφήνοντας πίσω την οικειότητα του σουρσίματος στο χώμα.
Φόβος να μιλήσεις. Φόβος μήπως ακούνε και τη σκέψη σου. Φόβος να θυμηθείς. Φόβος να κοιμηθείς γιατί οι σκέψεις σε πολιορκούνε σαν αγγελιοφόροι δυσοίωνων εκτιμήσεων και μονίμως κακών μαντάτων. Φόβος να ξυπνήσεις γιατί θα πρέπει να επιπλεύσεις στα άγρια νερά της πραγματικότητας.

Οι ήρωες είναι άνθρωποι με θεϊκές ικανότητες;

Αναλύοντας την εύκολη και τη δύσκολη ζωή (εδώ). Θα πάρω ως παράδειγμα έναν επιμελή μαθητή κι έναν αδιάφορο, που τον νοιάζει μόνο να διασκεδάζει. Ο μαθητής που διαβάζει κουράζει ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ, ενώ ο μαθητής που δεν κουράζεται σωματικά ΦΘΕΙΡΕΤΑΙ! Που σημαίνει ότι αν είναι εύκολη η επιλογή ζωής για τη μία μας υπόσταση, είναι δύσκολη για την άλλη! 

Πότε λέμε ότι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ κουραζόμαστε; Όταν καταπονούμε το σώμα μας ή.. όταν πάσχει η ψυχή μας;

Έρως ανίκατε μάχαν

ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗ (781 - 800) ΣΤΑΣΙΜΟ ΤΡΙΤΟΝ

ΧΟ. Ἔρως ἀνίκατε μάχαν, (στρ.)

Ἔρως, ὃς ἐν κτήνεσι πίπτεις,

ὃς ἐν μαλακαῖς παρειαῖς

νεάνιδος ἐννυχεύεις,

φοιτᾷς δ᾽ ὑπερπόντιος ἔν τ᾽ 785

ἀγρονόμοις αὐλαῖς

καί σ᾽ οὔτ᾽ ἀθανάτων φύξιμος οὐδείς

οὔθ᾽ ἁμερίων σέ γ᾽ ἀνθρώ-

πων. ὁ δ᾽ ἔχων μέμηνεν. 790

Θεϊκή εποχή, υπέροχοι άνθρωποι

Άρχισα τη ζωή μου με μία σκέψη, ότι όλα τα παθήματα που υπάρχουν (όλα τα παθήματα που υπάρχουν), είναι παθήματα εν δυνάμει να τα πάθω εγώ! Ήτοι: να μείνω ανάπηρη, να σκοτώσω κάποιον, να βιασθώ, να πεθάνει το παιδί μου κλπ.

(Μία σκέψη που θα έπρεπε ο καθένας μας να κάνει, πριν αρχίσει να ζει.)

Για να μπορέσεις να σηκώσεις την ευθύνη πρέπει αναγκαστικά (προηγείται) να μην είσαι έρμαιο

Ένας ναρκομανής ευθύνεται για την πορεία που είχε η ζωή του; Ευθύνεται λέμε, αφού μόνος του το επέλεξε, δεν του έβαλε κανένας το μαχαίρι στο λαιμό! Και άρα, αφού ευθύνεται, είναι υποχρεωμένος να σηκώσει όλο αυτό το (ασήκωτο) βάρος της «επιλογής» του…

Υπάρχει (μήπως) κάποιος ΛΟΓΟΣ που ο άνθρωπος αυτός «επέλεξε» να μπλέξει με τα ναρκωτικά; Σίγουρα υπάρχει, όλοι το αναγνωρίζουμε, αλλά δεν θεωρούμε σωστό να ρίξουμε στον λόγο την ευθύνη! (Δεν φταίνε για όλα οι γονείς, πια!!! Έχει νου και κρίση ο άνθρωπος, ας σκεφτόταν ΚΑΘΑΡΑ και να επέλεγε διαφορετικά! Μάλιστα…)