Για όσους δεν ισχύει αυτό που ισχυρίζονται

Εκτός από την αίσθηση ντροπής, που αφορά μόνο λίγους -τους ηθικούς- προκύπτει και μία άλλη κατάσταση, που αφορά τους άλλους, τους ανήθικους, κι αυτή είναι: Αυτό που ισχυρίζεται δεν μπορεί να το σηκώσει.

Θα το πάω πλαγίως.. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθώ τα βίντεο που αναρτά το διαδικτυακό κανάλι Φρυκτωρίες, με ομιλίες μελετητών πάνω στα αρχαία κείμενα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ασχοληθεί πολλά χρόνια με αυτά, έχουν δηλώσει το εξής: Κάθε φορά που διαβάζουν ΤΟ ΙΔΙΟ κείμενο, άλλα πράγματα καταλαβαίνουν (πράγματα νέα, που δεν αναιρούν τα παλιά, προσθέτουν σε αυτά).

Ντροπή

Είδα ένα βίντεο με δύο αξιαγάπητες νεαρές κοπέλες που σπουδάζουν στο Πεκίνο και διαφημίζουν τις ομορφιές της Ελλάδας. Αφορά αποσπάσματα από τις περιηγήσεις τους, δείχνει τις κοπέλες χαρωπές να λένε «είμαστε στον Εθνικό Κήπο», «είμαστε στα Αναφιώτικα», «είμαστε στη Σαντορίνη», «είμαστε στην Κύπρο» και ωπ.. πώς δεν έγινε διπλωματικό επεισόδιο; (Τις φαντάστηκα στην Πόλη να λένε «είμαστε στην Αγιά Σοφιά».)

Θεμελιώδης Κανόνας

(αφορά σε ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη)

Πριν τον κανόνα να πούμε ότι ό,τι έχει τεθεί και τηρείται ως θέσφατο, είναι το αντίθετο του σωστού. Θα χρησιμοποιήσω ως παράδειγμα την παιδεία: ως κολώνα-βάση της έχει την παπαγαλία, η οποία παπαγαλία καταστρέφει την κρίση του ανθρώπου. Που σημαίνει ότι πηγαίνει το άτομο πλήρως ικανοτήτων να μορφωθεί και αποφοιτεί με κατεστραμμένες όλες τις εγγενείς ικανότητές του.

Για τους συγγενείς των αποθανόντων στην κρίση

Όταν αφορά θάνατο γέροντα πες: • Να τον θάψει η πολιτεία με λεφτά από την σύνταξη που του έφαγε (ή ποτέ δεν του έδωσε).

Και για γέροντες, αλλά και γενικά: • Ποιους θάβει δημοσία δαπάνη η πολιτεία; Τους πλούσιους! Τα ΘΥΜΑΤΑ της κρίσης ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να θάψει δημοσία δαπάνη η πολιτεία! Κι όχι μόνο να τους θάψει δημοσία δαπάνη, αλλά και με τιμές ήρωα! Με τη σημαία τυλιγμένη στο φέρετρο και να παίζουν μπαλωθιές τα στρατά!

Ποιος ΔΕΝ επιτρέπεται να μιλά (και σήμερα και πάντα)

Αυτός που ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΞΗ τις μεγαλοστομίες του.

Θα μπορούσε έτσι απλά να τεθεί και να γλιτώναμε το μαρτύριο της παπαρολογίας, όμως παρότι δείχνει ευκολοκατανόητο, δεν γίνεται. Όλοι κατανοούμε την ορθότητα της φράσης, κανείς όμως δεν καταλαβαίνει ότι αφορά τον ίδιο, όλοι πιστεύουν ότι αφορά ΜΟΝΟ όλους τους άλλους.

Λόγω αυτού χρήζει περαιτέρω αναλύσεως:

Σε ποια περίπτωση ΔΕΝ προάγεται αυτός που αναζητά την αλήθεια

Όταν ενστερνίζεται την αλήθεια κάποιου άλλου. 

(Αυτή είναι η απάντηση, ό,τι ακολουθεί είναι επεξηγηματικό).

Να πούμε για αρχή τι σημαίνει «προάγεται». Ας δούμε τα οφέλη της αναζήτησης μέσα από τους αρχαίους μας πρόγονους: 1. ήταν κύριοι του εαυτού τους 2. πίστευαν στον εαυτό τους 3. είχαν όλη τους τη δύναμη 4. αυξημένη αντίληψη (αυτά αρκούν). Τα συγκεκριμένα οφέλη είναι το προϊόν της αναζήτησης απαντήσεων, που κανονικά θα έπρεπε όποιος αναζητεί να τα έχει (καρπώνεται). Αν δεν τα έχει.. κάτι κάνει λάθος, ε;

Η Δικαίωση

(Έρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο και αφορά αποκλειστικά -μόνο- τον εαυτό του.)

Το 99% των ανθρώπων όταν καλούνται να πάρουν μία απόφαση απομονώνουν το ζήτημα, κρατούν μόνο ό,τι τους αφορά, και το δίλημμα παίζεται ανάμεσα στα «μπορώ/δεν μπορώ», «θέλω/δεν θέλω». Ενώ σχεδόν ποτέ (κανένα ζήτημα) δεν αφορά μόνο τους ίδιους.

Να πάρουμε για παράδειγμα το θέμα της έκτρωσης. Το 99% των ανθρώπων επιλέγει με γνώμονα το θέλω ή δεν θέλω/μπορώ δεν μπορώ. Τι θα συμβεί αν σκεφτεί ότι δεν αφορά η απόφαση μόνο τον ίδιο; Στην περίπτωση τώρα που συνυπολογίσει ΚΑΙ τον άνθρωπο που πρόκειται να γεννηθεί, το δίλημμα αλλάζει, γίνεται: από τη μία θα βάλει τα «θέλω δεν θέλω/μπορώ δεν μπορώ» του και από την άλλη τα «μου επιτρέπεται;/έχω το δικαίωμα;» Λίγο πιο πολύπλοκο τώρα ε;

Ο κλέφτης και ο νοικοκύρης

(το θετικό τού σήμερα είναι ότι δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε ποιος ανήκει σε ποια κατηγορία)

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο κλέφτης πάντα την γλιτώνει και ο νοικοκύρης πάντα την πληρώνει.

Αυτός που καταβάλει προσπάθεια για να αλλάξει η κατάσταση είναι φυσικά ο νοικοκύρης, ο κλέφτης τραβάει αντίθετα, προσπαθεί ώστε η κατάσταση αυτή να διαιωνιστεί.

Ο νοικοκύρης τώρα, πιστεύει ότι για να δικαιωθεί πρέπει αναγκαστικά (και μόνο με αυτόν τον τρόπο) ο κλέφτης να την πληρώσει. Και έτσι, λόγω αυτού, όλες οι προσπάθειές του είναι προς αυτή τη κατεύθυνση.

Έρχεται ένα σύμπαν όμως.. και ΣΥΝΗΓΟΡΕΙ στο να την γλιτώνει ο κλέφτης!!!!!!! Όσες προσπάθειες κι αν κάνει ο νοικοκύρης, μοιάζει σαν το σύμπαν να τραβά προς την αντίθετη πλευρά, αυτή του κλέφτη!!

Άρση της μονιμότητας

Απολύθηκαν τρεις οκτάμηνοι υπάλληλοι της ΔΕΗ και οδύρεται η συνδικαλιζόμενη εργατιά.

Οι υπάλληλοι της ΔΕΗ δεν είναι αυτοί που κόβουν το ρεύμα; Αυτοί που ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΝΤΑΙ την κυβερνητική πολιτική όταν ο πολίτης κάνει αντίσταση; Να τους απολύσουν όλους μάνα μου, για να βάλουν μυαλό!

Κάτι άλλο, η ΔΕΗ είναι δημόσια επιχείρηση ή ιδιωτική; Αν είναι δημόσια ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΕΙ σε βάρος των πολιτών, όπως και να κόβει το ρεύμα! (Κι αυτό θα έπρεπε πρώτα απ’ όλους να το γνωρίζουν και να το ΤΗΡΟΥΝ οι υπάλληλοι.) 

Αν είναι ιδιωτική, να συνηθίσουν οι υπάλληλοι, στον ιδιωτικό τομέα δεν υπάρχει ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ!

Η Αδικία

Θα αναφερθώ στους δύο πρόσφατους συγκλονιστικούς θανάτους, του δικηγόρου και της εφοριακού.

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, ο γιος του εκλιπόντος γράφει: «Έφυγε κάνοντας το λειτούργημά του, γιατί ως τέτοιο έβλεπε την δικηγορία, και πάντα μού έλεγε πως αν το κάνεις αξιοπρεπώς δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα».

Η δε εφοριακός, εκτός του ότι διορίστηκε στο δημόσιο αξιοκρατικώς (πράγμα σπάνιο), δεν χρηματιζόταν κιόλας!! (αυτό κι αν είναι σπάνιο), ήταν τίμια δηλαδή εφοριακός!

Εύλογα ο καθένας αναρωτιέται: Από τους χιλιάδες δημόσιους λειτουργούς που, όχι απλώς δεν βλέπουν τη δουλειά τους ως λειτούργημα, αλλά την έχουν καταντήσει το πιο φτηνό επάγγελμα, αυτοί έπρεπε να πεθάνουν; Οι τίμιοι και αξιοπρεπείς;

Ενεργειακή πολιτική: Κλείσαμε τις πόρτες σε Ρωσία και Ιράν

Ο μόνος λόγος που δεν ανησυχώ είναι γιατί.. δεν μας αφορά! Είναι μάχη Αμερικής – Ρωσίας (και λοιπών διεκδικητών).

Σκέφτομαι πχ ότι αν γινόταν το αντίστοιχο με τους Ρώσους θα σήμαινε ότι κλείνουμε την πόρτα στην Αμερική.

Όταν υπάρχουν πολλοί που θέλουν την Ελλάδα, και η Ελλάδα είναι σε δεινή θέση, κάποιον θα ακολουθήσει. Αυτό σημαίνει ότι οι λοιποί θα δυσαρεστηθούν! Δεν θα γινόταν εκ των πραγμάτων να ακολουθήσει όλους τους διεκδικητές ταυτόχρονα! (Κάτι που το προσπαθούν οι δικοί μας μέχρι σήμερα -να τα έχουν με όλους καλά-, αλλά βλέπουμε ότι δεν γίνεται, κάτι πρέπει αναγκαστικά να οριστεί, οι συμφωνίες πρέπει να κλειστούν.)

Το θέμα είναι ότι η μάχη είναι δική τους, αυτών που την Ελλάδα θέλουν. Όχι της Ελλάδας.

Πώς ορίζει ο Άνθρωπος τη ζωή του

Ο άνθρωπος που εναποθέτει: Ζητάει εχέγγυα. Επιβεβαιώσεις δηλαδή και αποδείξεις, που κάποιος (άραγε ποιος;;) πρέπει να του τις προσφέρει, για να μετά ο ίδιος πράξει. Επίσης ζητά ανταλλάγματα, που πάλι κάποιος (ποιος;;) πρέπει να του τα παράσχει. Να έχει κάποιο όφελος δηλαδή, για να μπει στη διαδικασία να αλλάξει. Για να αλλάξει ο ίδιος δηλαδή (που αυτό σημαίνει ότι θα σωθεί/λευθερωθεί) χρειάζεται ανταπόδοση. Ουσιαστικά δεν το κάνει γιατί το θέλει ο ίδιος, χάρη το κάνει σε κάποιον άλλον! (ποιον;;) Τέλος, δεν ασχολείται με τον εαυτό του ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από τους άλλους. Περιμένει να φτιάξουν οι άλλοι για να πάψει ο ίδιος να παιδεύεται. Περιμένει να φτιάξουν (ΟΛΟΙ) οι άλλοι, για να φτιάξει και η δική του ζωή. Η προσωπική του ευδαιμονία εξαρτάται από όλους τους άλλους.

Το πλήθος του Μωυσή

Τον Μωυσή τον είχαν για να τους βρει τη χώρα της επαγγελίας. Θεωρητικά όλοι αυτοί που τον ακολουθούσαν πίστευαν σ’ αυτόν, τον αγαπούσαν, τον θαύμαζαν. Στην πράξη όμως τι έκαναν; Ήταν όλο απαιτήσεις! Τον έπρηζαν με τα «πότε θα φτάσουμε», αλλά και με τις ανάγκες τους (πείνα, ζέστη κλπ.), που θεωρούσαν ότι ΕΚΕΙΝΟΣ ευθύνεται, και άρα εκείνος θα πρέπει να τους βρει λύση. Του τα ‘χωναν δε και κάθε φορά που δεν βρίσκανε τη γη τους! Εκείνος ήταν υπεύθυνος.

Γιατί δεν έφευγαν μάνα μου;

Η σύγκλιση των πόλων

Αμαρτία

Πήγα σε μία μονή με φίλους, στην οποία ένιωσα έντονα την ιερότητα του χώρου (πράγμα σπάνιο), αλλά και την καλοσύνη των μοναχών (ακόμα πιο σπάνιο). Και το είπα στους φίλους μου, ακριβώς όπως το ένιωσα. Ο ένας αντέδρασε διότι πιστεύει ότι όλοι οι μοναχοί είναι καλοί (με το που φορούν το ράσο αποκτούν την καλοσύνη). Με επέπληξε μάλιστα! Απαγορεύεται να λέω ότι όλοι οι μοναχοί δεν είναι καλοί, και δη μέσα στον ιερό χώρο, μπρος την αγία τράπεζα!

Το «απαγορεύεται» σημαίνει ότι είναι αμαρτία, την οποία προφανώς χρεώθηκα.

Ερώτηση: Αν.. ΔΕΝ ΤΟ ΕΛΕΓΑ αυτό που πίστευα… δεν θα χρεωνόμουν την αμαρτία;

Μυστικά των μυστών (3)

Όταν είμαστε μικροί είμαστε ένας άγραφος πίνακας (το μωρό μου όταν πέφτει δεν ξέρει αν πονάει, κοιτάζει εμένα.. αν τρομάξω σημαίνει ότι χτύπησε, τότε κλαίει. Αν γελάσω σημαίνει ότι δεν έπαθε τίποτα, ξεχνάει ότι πονάει..)

Το μικρό παιδί λοιπόν, δεν ξέρει τίποτα για τον εαυτό του, κοιτάζει τους γονείς για να δει στα μάτια τους τον εαυτό του. Αν ο γονιός πει σε μια συζήτηση «το παιδί μου δεν παίρνει τα γράμματα», και το ακούσει το παιδί, αυτή την άποψη θα σχηματίσει για τον εαυτό του -ότι δεν παίρνει τα γράμματα- και θα ΒΑΛΕΙ ΤΕΛΕΙΑ! Δεν θα ξανα-αναρωτηθεί, δεν θα το ψάξει «βρε μπας και δεν κατάλαβε καλά η μάνα μου», όχι. Έκλεισε, θέσφατο. Και θα δρομολογήσει από εκεί και πέρα τη ζωή του, βάσει αυτής της τελεσίδικης άποψης (θα πάει να γίνει τεχνίτης).

Μυστικά των μυστών (2)

Πριν προχωρήσουμε στο 2^ο μυστικό να πούμε κάτι για τους αρχαίους μύστες. Γνώριζαν όλη την αρχέγονη αλήθεια, πχ ας πούμε μία: «όσο απομακρύνεται από το "εγώ" του ο άνθρωπος τόσο πλησιάζει την θεία του υπόσταση». Αντί λοιπόν να πουν αυτό στους μυόμενους, τους υπέβαλλαν σε διάφορες διαδικασίας ώστε να επιτευχθεί το ζητούμενο, ήτοι η πάταξη του «εγώ» τους. Και θα μου πεις τώρα γιατί μέμφομαι τη διαδικασία, από τη στιγμή που έφερνε αποτέλεσμα.. Γιατί το αποτέλεσμα ερχόταν ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ μυημένου! Δεν όριζε ο ίδιος την κατάσταση! (Και μιλάμε για τον εαυτό του έτσι; )

Μυστικά των μυστών (1)

Το πρώτο είναι η ενασχόληση με το φαίνεσθαι. Όσο ο άνθρωπος ασχολείται με το να φτιάχνει την εικόνα του, τόσο πιο αδύναμος γίνεται. (Θα μπορούσα να το αναλύσω πολύ πιο απλά, με ένα παράδειγμα από την καθημερινότητα, όμως πολύ, πολύ, πολύ θέλω να αναφερθώ στον εχθρό, την αόρατη αρχή!)

Τι σημαίνει εξετάζω τα πράγματα από τον θρόνο μου

Γνωρίζω έναν άνθρωπο πολύπαθο, όλη του η ζωή ήταν δύσκολη, έχει δώσει αμέτρητες μάχες μέχρι σήμερα, έχει να επιδείξει και κάποιες πολύ σημαντικές νίκες (πράγματα που κατάφερε). Το θέμα είναι το εξής: δεν έχει φτιάξει το βασικό του πρόβλημα, αυτό που ευθύνεται για όλα τα στραβά που παθαίνει, επειδή πιστεύει ότι δεν λύνεται. Ασχολείται με το να διορθώνει τις εκφάνσεις του προβλήματος, το ίδιο όμως δεν το ακουμπά. Έχει βρει έναν τρόπο να κουτσοβγάλει τη ζωή του απομακρυνόμενος από το βασικό του πρόβλημα, κι αυτό θεωρεί ότι είναι το περισσότερο που μπορεί να κάνει. Στην περίπτωση δε που «ξύπνα» το πρόβλημα, οι άλλοι ευθύνονται. Τέλος, το κακό που κάνει στον εαυτό του, αλλά και κατ’ επέκταση στους γύρω του, δεν το καταλαβαίνει. Κι όλον αυτό τον τσάμπα, ανούσιο παιδεμό, τον κάνει απλά επειδή αρνείται -επειδή νομίζει ότι δεν μπορεί- να διορθώσει το βασικό του πρόβλημα (που είναι η έλλειψη εκτίμησης του εαυτού, που δημιουργήθηκε από την απόρριψη που έφαγε στα παιδάτα του χρόνια).

Συν Αθηνά και χείρα κίνει

Πού αρχίζει/τελειώνει η μοίρα, πού αρχίζει/τελειώνει ο άνθρωπος;

Η απάντηση είναι: Τα της μοίρας πρέπει να τα βλέπει ο άνθρωπος, ακριβώς ως έχουν, και να τα υπολογίζει ως υπαρκτά, αυτό όμως που θα επιλέξει να πράξει πρέπει να είναι αυτό που θα έπραττε αν δεν συνέτρεχαν τα της μοίρας.

(Αυτό ήταν, ολοκληρώθηκε ο συλλογισμός, ό,τι ακολουθεί είναι πολυλογίες του γραφιά.)

Τίποτε δεν πάει χαμένο | Ελλάδα θεά

Ο φίλος-συναγωνιστής Νικόλας μού λέει θα σου στείλω κάτι για τη Μαριώ, και μου έστειλε αυτή την ανάρτηση: Μαριώ

Στην αρχή νόμισα ότι μου έστειλε λάθος λινκ, το κοίταξα εν τάχει μέχρι που είδα την αναφορά.. αλλά πριν ασχοληθώ με τη Μάρω, έμεινα για λίγο στο θάνατο του κ. Μασέλου. Δεν ήξερα ότι πέθανε, αλλά και τον ίδιο δεν τον γνώριζα προσωπικά, είχα μόνο λάβει γνώση της καταγγελίας του, παρόλα αυτά στεναχωρήθηκα σαν να τον γνώριζα. Εκτός όμως της στεναχώριας ένιωσα και κάτι θετικό, το οποίο είναι: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ! (Ο ίδιος πέθανε, η καταγγελία του όμως.. συνεχίζει να υπάρχει! Και ΘΑ συνεχίσει να υπάρχει. Είναι καταγεγραμμένη!)

Πώς θα τους ξεπεράσει: Πυθαγόρας

Για τον συλλογισμό θα χρησιμοποιήσω την ανάλυση του κ. Γιώργου Χαραλαμπίδη (παραθέτω το βίντεο στο υστερόγραφο), με θέμα «Η φιλοσοφική θεώρηση του Πυθαγορείου Θεωρήματος. Η τριμέρεια της ψυχής. Η ιερά τετρακτύς».

Ο Πυθαγόρας λοιπόν, λέει ότι από τη μία έχουμε την ψυχή (συναίσθημα) κι από την άλλη έχουμε τον νου (λογική). Κι ότι αυτά τα δύο είναι αντίθετα - το ένα λέει ναι, το άλλο όχι. Λέει επίσης ότι όποιο από τα δύο κι αν διαλέξεις φέρνει ανισορροπία διότι το άλλο μένει ακάλυπτο. Καθώς επίσης ούτε να τα τσεκουρώσεις μπορείς (όσο και να μικρύνεις τη γραμμή πάλι δύο πόλους θα έχει). Άρα τι μένει; Το πνεύμα!

Ο καθένας μας μπορεί να ξεπεράσει τους αρχαίους προγόνους

(όχι απλά να τους φτάσει, να τους ξεπεράσει)

Ο Αχιλλέας βλέπει τη θεά Αθηνά και του λέει ότι μπορεί να επιλέξει είτε να ζήσει μέχρι τα βαθιά γεράματα, αλλά ως απλός άνθρωπος, να κάνει οικογένεια να δει εγγόνια κλπ., ή να γίνει ήρωας, που σημαίνει ότι ναι μεν θα πεθάνει νέος, αλλά όσο ζει θα είναι άτρωτος κι όταν πεθάνει θα μείνει αθάνατος.

Η πτώση των διασήμων

(δεν είναι πλέον προφητεία, έχει ήδη φανερωθεί/αναδειχθεί)

Αξία έχει αρχίσει να έχει ο απλός άνθρωπος - κι αυτό όσο πάει θα αυξάνεται. Ο λόγος;

Επειδή δεν τον σώζει κανείς!

(Όποιος συνεχίζει να θαυμάζει τους διάσημους είναι αυτός που εκπροσωπείται - που ΕΝΑΠΟΘΕΤΕΙ..)

Πώς θεραπεύεται ο πόνος

(αναφέρομαι στον βαθύ πόνο, όπως είναι η απώλεια αγαπημένου προσώπου)

Ο τρόπος είναι απλός στην κατανόηση, αλλά και εφαρμόσιμος (από τον καθένα), το κατά πόσο εύκολος είναι….

Ο τρόπος είναι: Να πάψεις να μην τον θες (τον πόνο).

Αυτό είναι όλο, τελείωσε. Ό,τι ακολουθεί είναι (ας τα πούμε) βοηθήματα, για να κατορθωθεί.

Η ψυχή σου ξέρει......

                                  


και να, εκεί που νομίζεις κουράστηκες να ζεις το ίδιο και το ίδιο κάθε μέρα, κάτι γίνεται και σου θυμίζει πόσο τεράστιο δώρο είναι η ζωή.....και να φανταστείς το μόνο που χρειάζεται είναι να είσαι παρόν και να έχεις το θάρρος να δεις κατάματα την αλήθεια που σου φανερώνει η ψυχή σου.