Λόγια των ανέμων

 

Απόψε οι άνεμοι
διχάζονται ανάμεσα σε κραυγές και ψιθύρους
που πιότερο θα'λεγες μοιάζουν με θρήνους.
Κι όσοι είναι μαθημένοι ν'ακούν
μαζί τους στροβιλίζονται στα πέρατα των κόσμων
και πότε άγρια σφυρίζουν
πότε αποκαμωμένοι θρηνούν:

Για τους ζητιάνους που θα'θελαν να'ναι άρχοντες.
Για τους άρχοντες που θα΄θελαν να'ναι θεοί.

Η κουλτούρα της βίας στο πετσί και την ψυχή...

 

Aυτή είναι η κουλτούρα της εποχής μας: η θέαση μέσω εντύπων κι οθόνων (τα "σοκαριστικά" βίντεο έχουν πάντα ιδιαίτερη αξία στη ζήτηση του κοινού και των χρηστών των social media και των "like" ή "dislike" από κάτω τους), από απόσταση "πολιτισμένης" ασφάλειας. Των όσων βίαιων και εξόφθαλμα παρανοϊκών συμβαίνουν μέσα στη φοβερή αρένα του κόσμου.

Μέσα στην "παγκοσμιοποιημένη γειτονιά" της αστραπιαίας και τεράστιας σε όγκο καταιγίδας εικόνας και αβάσταχτης στη διαχείρισή της πληροφορίας. Αλλά κανείς και πουθενά δεν είναι απόλυτα ασφαλής, μέσα σε ένα χαοτικό και αλληλοσυνδεόμενο σύστημα (μέσα κι από φαινομενικά ασύνδετες διαδρομές και υπόγεια κανάλια) όπως ο τεχνολογικά εξελιγμένος αλλά όλο και πιο απο-ανθρωπισμένος κόσμος μας.

Η κοινωνία της "φιλήσυχης σιωπής" και οι "κώδικες τιμής" της φυλακής

Διαβάζω σε άρθρα ότι όλοι σχεδόν γνώριζαν στη γειτονιά πως ο πατέρας-τέρας κακοποιούσε πριν δολοφονήσει φριχτά τη μικρούλα Άννυ, ωστόσο κανείς δεν μιλούσε και εισπράττω ως το συνήθη προβληματισμό το γνωστό ερώτημα "σε τι κοινωνία ζούμε;"

Αφού λοιπόν τίθενται κάθε φορά που συμβαίνει το ανείπωτο, το τραγικό, το ασύλληπτο, τέτοιου είδους απορίες, αν και περισσότερο μοιάζουν για μένα  με ρητορικά ερωτήματα, ας επιχειρήσω με καθόλου καλή διάθεση να δώσω κάποιες απαντήσεις.

Κι αυτές είναι ότι ζούμε στην κοινωνία της "φιλήσυχης σιωπής". Στην κοινωνία του "όλοι ήξεραν αλλά κανείς δεν μίλαγε". Στην κοινωνία του ζούμε ο ένας πάνω στον άλλο και μίλια μακριά από τον άλλο. Στην κοινωνία του φόβου για τα πάντα και τους πάντες:

Η σημασία της αφύπνισης της ποιητικής δύναμης της ζωής!

Στο θαυμάσιο βιβλίο του "Γράμμα στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου που έρχεται" (το διάβασα από τις εκδόσεις των ξένων), ο Βέλγος συγγραφέας και φιλόσοφος Ραούλ Βανεγκέμ προσδιορίζει ως αυθεντικές ανθρώπινες αξίες: " τη δημιουργικότητα και γενναιοδωρία, τη γνώση και την αλληλεγγύη, την επανεφεύρεση του έρωτα, τη συμμαχία με τη φύση και τη γιορτινή γοητεία της ζωής". Ειδικά αυτή η τελευταία φράση του με ελκύει κι εμπνέει ιδιαίτερα! Η "γιορτινή γοητεία της ζωής" εμπεριέχει διάχυτο το διονυσιακό στοιχείο-που τόσο πολύ εκτιμούσε ο Νίτσε- και ταιριάζει με λέξεις όπως "μέθεξη" ή φράσεις σαν τη "μέθη της ζωής". Οι οποίες νιώθεις, παρακινούμενος από την αλάνθαστη φωνή της ίδιας της φύσης σου, ότι εμπεριέχουν με τη σειρά τους το απόσταγμα της ουσίας της ζωής.

" Σπάσε την πραγματικότητα!"

 του ανιχνευτή


To μέχρι τώρα "φόντο":
Φαντασιώσεις κολοφώνων δόξας, ονειρώξεις χειροκροτημάτων κι ολονύχτιων περιπτύξεων με αιθέριες υπάρξεις (αρσενικές και θηλυκές), λόγια που αντιγράφουν άδεια κελύφη, ξεβαμμένα σφιχτά χαμόγελα, τρομαχτικοί μορφασμοί πίσω απ'τα φώτα, προσωπεία σοβαρότητας και κύρους κι από πίσω να χάσκουν άβυσσοι της πιο απίθανης αλαζονίας, της πιο προκλητικής απληστίας, της πιο πρωτοφανούς ανισότητας, της πιο σκληρής διαστροφής, της πιο μεγαλειώδους ανοησίας.

Ουρλιάζοντας...κι όχι από τρέλα!

Λένε οι Ινδιάνοι ότι οι λύκοι ουρλιάζουν στην πανσέληνο γιατί βλέπουν μέσα σ'αυτήν το χαμένο τους ταίρι!

Ίσως και οι άνθρωποι θα έπρεπε να ουρλιάζουν μαζί τους! Γυρεύοντας το χαμένο τους εαυτό και την αποκατάσταση της ενότητας μαζί του. Μ'αυτόν που...

...Που τα κελιά μέσα σε κελιά ενός καλωδιωμένου πολιτισμού...

ΟΛΑ ΑΣΤΕΓΑ! Εκτός από ένα..

"γιατί τι άλλο υπάρχει να κάνεις σ'αυτό τον κόσμο εκτός από το να βγάζεις χρήμα;"
από την ταινία  Le Capital (Το Κεφάλαιο) του Κώστα Γαβρά

Την καθηλωτική αυτή φωτογραφία τη βρήκα στο ΓΡΕΚΙ

Η λογική περιφέρεται άστεγη, σαν ρακένδυτος κλοσάρ στους δρόμους των ευχολογίων περί ανάπτυξης κι ευημερίας. Η ανθρωπιά και η συμπόνοια επίσης. Η δικαιοσύνη χάσκει άφωνη και άστεγη μπροστά σε όλα όσα συμβαίνουν -ή δεν συμβαίνουν- στο όνομά της. Η αισθητική, ίσως η πιο σημαντική μονάδα μέτρησης ενός πολιτισμού, βολοδέρνει άστεγη μέσα στις εικόνες της μεγαλούπολης ή σωστότερα έξω από αυτές. Η ίδια η ψυχή του κόσμου περιφέρεται άστεγη, χωρίς φιλόξενα σάρκινα δοχεία να την υποδεχτούνε.

Αλλά δεν πειράζει!

Όταν μιλάς για ελευθερία...ΘΥΜΗΣΟΥ!

O κόσμος αλλάζει με τόσο γρήγορους ρυθμούς που ίσως νιώθεις ότι όχι μόνο δεν τον προλαβαίνεις, αλλά και ότι σου την έχει στημένη στη γωνία! Και μαζί του αλλάζουν όλες εκείνες οι έννοιες και οι αξίες που προκύπτουν από αυτές. Δεν μιλάω για διάφορα ιδεολογικά πρόσημα, αυτά έχουν από καιρό καταντήσει ξεχειλωμένα από το τράβηγμα λαστιχάκια ή άδεια κελύφη που ξέβρασαν τα κύματα των ανθρώπινων επινοήσεων στην άγονη και αποκαρδιωτικά επίπεδη στεριά.

3 χρόνια Υπόγεια Τάξη και τέλος το copy-paste

Μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα να σταματήσω την αναδημοσιοποίηση κειμένων από άλλα φιλικά ιστολόγια .

Θα αναρτώ όποτε γράφω και αν κάποιος φίλος θέλει να αναρτά αυτά που γράφει ας μου στείλει μήνυμα(akiser1969@gmail.com) για να του στείλω πρόσκληση να τα αναρτά μόνος του.

Άκης

Φάρατζ: Έλληνες αντισταθείτε και ο ελεύθερος κόσμος θα σας χειροκροτήσει

και λέω τώρα

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

όταν έχεις μεγαλώσει μέσα στην μεταπολίτευση και έμαθες να σκέφτεσαι όπως ήθελαν οι πολιτευτάδες, νόμιζες πως έχεις μια ασφάλεια , όμοια με αυτήν που έχουν οι σκλάβοι.... 

Η τελευταία ανάσα

Άκης κουστουλίδης

Οι λέξεις έχουν γίνει πια χρυσές

οι σιωπές μας έμειναν φτωχές

Και σήμερα κάτι μου λέει να ευχηθώ όλες σας οι ευχές να πραγματοποιηθούν μπας και δούμε τι κόσμος θα γεννηθεί.

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Άλλη μια μέρα γεννήθηκε με το ξύπνημα του ήλιου παρασέρνοντας μαζί του εκατομμύρια κορμιά σε μια ημερήσια διαδρομή ζωής.

Μια ημερήσια διαδρομή που κάποιοι της δώσανε νόημα ονομάζοντάς την ημέρα αγάπης.

Και όμως κάπου στον κόσμο κάποια χείλη εύχονται αγάπη ...........

Ένα τζαμάρισμα με χορδές και πινέλα

Ό ένας ζωγραφίζει πάνω στην κιθάρα με τα σόλα του και ο άλλος παίζει σε καμβά με τα πινέλα του.

Και όμως γίνεται ένα φανταστικό τζαμάρισμα με τον Zakk Wylde στην κιθάρα και τον Rob Prior στα πινέλα……………….

45 Χρόνια Woodstock

Το Φεστιβάλ Γούντστοκ ήταν ένα τετραήμερο ροκ μουσικό φεστιβάλ. Ξεκίνησε στις 15 και έληξε στις 18 Αυγούστου του1969. Έλαβε χώρα σε φάρμα, που ανήκε στον Μαξ Γιασγκούρ, στο Μπέθελ της Νέας Υόρκης. Η προσέλευση των θεατών αναμενόταν στις 60,000, ωστόσο, στο χώρο παρευρέθηκαν, περίπου, 500,000 άνθρωποι, οι περισσότεροι εκ των οποίων ανήκαν στο κίνημα των χίπις. Πολλά μουσικά συγκροτήματα δεν κατάφεραν ποτέ να φθάσουν στο χώρο του φεστιβάλ, παραμένοντας στο αεροδρόμιο, λόγω του τεράστιου αριθμού των θεατών. Με τη λήξη του, σχηματίστηκε το μεγαλύτερο μποτιλιάρισμα που είχε ποτέ συμβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Keep on rockin' in the free world ………….

Άκης κουστουλίδης

Δεκαπενταύγουστος πρωί κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο τα καλοκαιρινά χρώματα της φύσης, νιώθοντας την ενέργεια του ήλιου, με πιάνει μια δαιμονισμένη τάση φυγής για το άγνωστο, νιώθω μια τρέλα να με τραβάει στους δρόμους.

Της ψυχής τα μπλουζ……….

Είναι κάποιες φορές που χάνεσαι μέσα στην πολυπλοκότητα των ήχων, μπερδεύεσαι μέσα στα καλώδια, ψάχνεις καινούργια πεταλάκια για να φτιάξεις τον ήχο σου και το μόνο που τελικά καταφέρνεις είναι να ξεχάσεις ………………..

Μουσικοθεραπεία

Η θεραπευτική δράση της μουσικής έχει τις ρίζες της στην αρχαία ελληνική παράδοση αλλά και σε παραδόσεις αλλών μεγάλων λαών της ευρύτερης ανατολής. Πρώτοι οι Πυθαγόρειοι εξέτασαν την σχέση μουσικών ήχων και αριθμών και διαπίστωσαν ότι οι αριθμοί που διέπουν την αρμονία ενός διατεταγμένου υλικού κόσμου παίζουν τον ίδιο ρόλο και στην τέχνη της μουσικής.

κοίτα την πάρτη σου και τι σε νοιάζει για τους άλλους.

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Αλήθεια για ποια δημοκρατία μιλάμε, για ποια ελευθερία και για ποια ανθρώπινα δικαιώματα όταν υπάρχουν τέτοια τερατουργήματα;

Αλήθεια θα ήθελες να ήταν παιδί σου το παιδί της παραπάνω φωτογραφίας; 

Αλήθεια ποια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να αποδεχτεί την κατάσταση της παραπάνω φωτογραφίας;

Αλήθεια ποια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να μείνει ήσυχη και να συνεχίσει την μέρα της χωρίς να κλάψει και εξοργιστεί; 

Η επιθυμία μου να ελαττωθώ

Από μικρός, ό,τι ήθελα να προστατέψω από τους άλλους, ό,τι φοβόμουν να χάσω, το’χωνα σ’ έναν λάκκο στον παιδότοπό μου και το σκέπαζα με χώμα.

Κάθε λάκκος είχε κι από έναν φόβο μου.

Κάποτε, σκέφτηκα να ξεθάψω μερικούς, να δω αν μπορούσα να τους αντικρύσω στα ίσα, αλλά δεν το’ κανα. Αντίθετα, πρόσθεσα κι άλλο χώμα, ώσπου σχηματίστηκε εκεί ένα μικρό βουναλάκι, στην κορυφή του οποίου φύτεψα βολβούς διαφόρων λουλουδιών.

Το δάκρυ του καλλιτέχνη

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Κλεισμένος εδώ και μήνες μέσα σε ένα δωμάτιο με μουσικά όργανα, βιβλία, ταινίες και πινέλα ψάχνει ο καλλιτέχνης να βρει άλλο ένα απάτητο μονοπάτι της ψυχής του, ψάχνει μία νότα που θα τον ησυχάσει, ένα στιχάκι που θα απαλύνει τον πόνο των καιρών.

Ταξιδεύει μέσα από τα βιβλία σε κόσμους τρελών ποιητών, σε κόσμους δολοφονημένων φιλοσόφων, ταξιδεύει μέσα σε νότες μιας αρχαίας άρπας, ταξιδεύει μέσα σε ήχους μιας ηλεκτρικής κιθάρας, μα η φωτιά σιγοκαίει τα σωθικά του.

Τα νέα από τον πέρα κόσμο τρυπώνουν σαν το σαράκι στον κόσμο του μέσα από το γυαλί και του πληγώνουν την καρδιά.

Μια τιποτένια υπόσταση

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Έψαξα να βρω αφορμές μέσα από τηλεπαράθυρα, μέσα από ειδήσεις, μέσα από συζητήσεις, μέσα από την εξυπνάδα των άλλων, μέσα από την βλακεία των καιρών, μέσα από τα οικονομικά προβλήματα, μέσα από δολοφονίες κρατικές ή μη, μέσα από σχολιασμούς οπαδών αθλητικών ομάδων, μέσα από ταινίες, μέσα από θρησκευτικά πιστεύω, μέσα από ένα κατάλογο πολύ μακρύ και διαφορετικό σε προϊόντα, ανθρώπους, καταστάσεις, υλικά αγαθά, που το μόνο κοινό μεταξύ τους είναι ένα……….

Η αξία της εναρμόνισης με τη χαλαρότητα της ζωής

Ο κόσμος μας· τόσο όμορφος, τόσο τέλεια πλασμένος! Γιατί όμως τόσος πόνος γύρω μας; Η δυστυχία των ανθρώπων ολοένα μεγαλώνει. Η αθλιότητα των ανθρώπων έρχεται σε τραγική αντίθεση μ’ αυτή την ομορφιά του κόσμου. Η αντίθεση όμως δεν υπάρχει στον ίδιο τον εξωτερικό κόσμο· η αντίθεση υπάρχει μόνον μέσα στο μυαλό του ανθρώπου. Γιατί λοιπόν το μυαλό μας δημιουργεί τόση δυστυχία;

Οι 20 καλύτεροι κιθαρίστες όλων των εποχών

Σύμφωνα με το περιοδικό rollingstone οι 2ο (από τους 100) καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών είναι οι παρακάτω:

2 χρόνια ὑπόγεια τάξις και το ταξίδι συνεχίζεται..............

Ένα μεγάλο ευχαριστώ προς όλους του φίλους και εχθρούς..............