Αυτό που θέλεις, αν εσύ το πράξεις δεν χρειάζεται να το ζητήσεις

Έχεις κάποιον που σου δημιουργεί πρόβλημα (εκείνος το δημιουργεί, δικό του το πρόβλημα) και βγαίνει η δική σου η ψυχή για να τον κάνεις να σταματήσει. Σκέψου όμως, αν εσύ δεν θελήσεις να πάρεις το πρόβλημα, δεν θα το έχεις. 

Τιμώ τον εαυτό

Το μεγαλύτερο πρόβλημα το δημιουργούμε στον εαυτό μας όταν κλείνουμε το ρημάδι. Όλα αυτά τα «εντάξει, δεν πειράζει, μην το κάνεις τώρα θέμα, τι θα καταφέρεις, άκρη δεν θα βρεις κλπ» που χρησιμοποιούμε (από την πιο απλή συγκυρία, καθημερινά), για να κατευνάσουμε το μέσα μας, ενώ αυτό λυσσάει, αυτά κάνουν στον εαυτό την μεγαλύτερη ζημιά.

Για το ότι το βουλώνουμε ευθύνεται το διακύβευμα.

Όταν υπερασπίζεσαι το δίκιο σου διακινδυνεύεις να υποστείς κάτι που στα μάτια σου φαντάζει μακράν χειρότερο από το να μην βρεις το δίκιο σου ποτέ. Όταν διεκδικώντας ρισκάρεις πχ να χάσεις το σπίτι σου, τον φίλο σου, την δουλειά σου, προτιμάς να μην διεκδικήσεις. Προτιμάς να αδικείσαι από το να υποστείς την χασούρα. (Σ' αυτό το σημείο αναλογίσου σε πόσα διακυβεύματα έχεις βάλει τον εαυτό σου δεύτερο για να δεις σε ποια θέση -στην κατάταξη σπουδαιότητας- τον έχεις.)

(Παρένθεση: Όταν λέμε να διεκδικείς εννοείται εκεί που ΔΕΝ σε παίρνει. Γιατί εκεί που σε παίρνει δεν υπάρχει διακύβευμα. Επίσης ο άνθρωπος που δεν τολμά εκεί που δεν τον παίρνει είναι δειλός. Αυτή του την δειλία προσπαθεί να εξισορροπήσει κάνοντας πολλαπλάσια τον μάγκα εκεί που τον παίρνει. Έτσι βγήκε και το τσάμπα μάγκας. Επίσης, ο τσάμπα μπάγκας είναι θρασύδειλος. Σε καταδυναστεύει επειδή ακριβώς νομίζει ότι τον παίρνει. Αν του κάνεις ένα τσου θα κάνει δέκα βήματα πίσω. Γιατί ακριβώς εκεί που ΔΕΝ τον παίρνει μεταμορφώνεται σε αυτό που πραγματικά είναι: δειλός. Για κάποιους χτυπάει η καμπάνα.)

Κανονικά ΚΑΝΕΝΑ τίμημα, ΚΑΝΕΝΑ κόστος, δεν μπορείς να θεωρείς βαρύτερο από το να μην τιμήσεις τον εαυτό σου. Κι όχι μόνο καλείσαι να επιλέξεις ασυζητητί να σε τιμήσεις, πρέπει και να θέλεις να σηκώσεις το αναλογούν τίμημα. 

Πιαστ’ αυγό και κούρευτο, αλλά θα σου πω ότι αυτό από μόνο του κάνει τον άνθρωπο θεριό. 

Η έλλειψη σθένους οφείλεται αποκλειστικά στο κλείνω το ρημάδι. Πώς όμως τώρα θα το αντιγυρίσεις, αφού χρειάζεται σθένος για να αρχίσεις να διεκδικείς, χρειάζεσαι αυτό το σθένος που σου λείπει επειδή δεν διεκδικείς... (Κι αρχίζουμε τα κλωθογυρίσματα μέσα στον απανταχού παρόντα φαύλο κύκλο).

Επίσης, για την σύχρηστη κατάσταση που βιώνουμε ευθύνεται αποκλειστικά το ότι έχεις στην τελευταία θέση της κατάταξης τον εαυτό σου. Μα αυτό δεν μπορείς εσύ από μόνος σου να το αναλάβεις, δεν είναι αποκλειστικά δική σου η ευθύνη. Κι από τη στιγμή που αν βρεις την δύναμή σου, μόνο εσύ, δεν θα αλλάξει τίποτα αν συνεχίσουν οι λοιποί να σέρνονται, είναι άσκοπο να μπεις στην διαδικασία. (Κι είναι ο λόγος που βρισκόμαστε εδώ σήμερα.)

Κλείνοντας, μετά από τα γενικά, θα αναφερθώ και σε κάποια προβλήματα που προκαλείς, ατομικού ενδιαφέροντος. Όπως πχ ότι σε αρρωσταίνεις (ό,τι αρρώστια έχεις αυτή τη στιγμή την έχεις προκαλέσει εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου, επειδή δεν σε τιμάς). Επίσης ευθύνεται και για την μοναξιά σου (δες όλους τους ανθρώπους γύρω σου και σκέψου αν κάποιος απ’ όλους είναι για σένα στήριγμα, ο άνθρωπός σου, που θα πέσει ακόμα και στην φωτιά για σένα. Θα μπορούσες να έχεις τέτοιον περίγυρο αν.. σε γνώριζαν!! Αν γνώριζαν αυτόν που μιλάει κι εσύ τον σιγείς). Κι ένα τελευταίο. Αν πεθάνει πχ η μάνα σου, κι αφού φύγει ο μεγάλος πόνος (περάσουν τα χρόνια), αν εσύ συνεχίζεις να μην βρίσκεις ηρεμία, είναι γιατί ποτέ εκείνη δεν σε είδε. 

(η φωτό από εδώ)

μονάχα οι τρελοί

Εδώ στα χαμηλά, κανέναν δεν ακούς

μονάχα κραυγές από ζωντανούς

Εδώ στα χαμηλά, τα όνειρα δεν ζουν

όλες οι ζωές ανήκουν σε νεκρούς

Αυτό που ΓΙΝΕΤΑΙ δεν φαίνεται

Το «στέκομαι αντάξιος των περιστάσεων» είναι ικανότητα, που την έχει ΜΟΝΟΝ αυτός που ΔΕΝ λέει στον εαυτό του: σκάσε τώρα, δεν σε παίρνει.
(Ο άνθρωπος δεν είναι δέντρο.)

Αν έστω ΕΝΑΣ καταφέρει κάτι σημαίνει ότι γίνεται. (Αυτό δεν ισχύει και στα μαθηματικά σας; αρκεί να αποδειχτεί ένα θεώρημα για να ισχύσει.)
Φτηνές ΟΛΕΣ οι δικαιολογίες σας.

Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα...επέλεξε τα χρώματα της ουτοπίας!

" Πολλοί παραπονούνται ότι τα λόγια του σοφού είναι πάντα απλά παραβολές και δεν έχουν καμιά χρησιμότητα στην καθημερινή ζωή, η οποία είναι η μόνη ζωή που έχουμε. Όταν ο σοφός λέει 'πήγαινε εκεί', δεν εννοεί ότι θα πρέπει να πάμε σε κάποιο πραγματικό τόπο, πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε ούτως ή άλλως, αν η πράξη αυτή άξιζε τον κόπο. Εννοεί ότι υπάρχει εκεί πέρα κάτι καταπληκτικό, κάτι άγνωστο σε μας, κάτι που επίσης ο ίδιος δεν μπορεί να προσδιορίσει με μεγαλύτερη ακρίβεια. Και ως εκ τούτου δεν μπορεί να μας βοηθήσει στο ελάχιστο. Όλες αυτές οι παραβολές έχουν πραγματικά ως στόχο να πουν απλώς ότι το ακατανόητο είναι ακατανόητο κι ότι ήδη το γνωρίζουμε αυτό. Οι φροντίδες όμως της καθημερινότητας για τις οποίες πρέπει να αγωνιστούμε κάθε στιγμή είναι ένα τελείως διαφορετικό ζήτημα.
Σχετικά με αυτό ένας άνθρωπος είπε κάποτε: 'γιατί τέτοιος δισταγμός; Αν μόνο ακολουθούσατε τις παραβολές εσείς οι ίδιοι θα γινόσαστε παραβολή κι έτσι θα μπορούσατε να απαλλαχθείτε απ'όλες τις καθημερινές σας έγνοιες.'
Ένας άλλος είπε: 'πάω στοίχημα ότι κι αυτό είναι επίσης μια παραβολή'

Ενάντια στο τέρας της "Μηχανής"

Η "Μηχανή!" Πολυπλόκαμη, μεταλλική και παγωμένη, παρεισφρήσασα σε κάθε σάλεμα της ανθρώπινης υπόστασης, παγώνοντας οποιαδήποτε προοπτική αυτογνωσίας κι αυτο-επίγνωσης. Και αμείλικτη στο τίμημα που καλείσαι να πληρώσεις άπαξ κι εμπλέκεσαι στα γρανάζια-και πώς να μην εμπλακείς από τη στιγμή που γεννιέσαι και σε υποδέχεται μια σειρά από κωδικούς "ενσωμάτωσης" στα τεφτέρια και τις καταχωρήσεις της γήινης λογιστικής ψευδαίσθησης που αποκαλείται ως "θαύμα της ζωής"; Μέσα σε συνθήκες που μόνο θαύμα δεν θυμίζουν, πιότερο ομοιάζουν με κλουβιά ζωολογικού κήπου για δίποδα ζωντανά και ρωμαϊκές αρένες αρρωστημένης διασκέδασης των "πατρίκιων" μέσα σε έναν κόσμο πληβείων και συγχρόνως μονομάχων. Μέσα στην ατέρμονα ενεργοβόρα κίνηση των γραναζιών της-πόσοι δύνανται πραγματικά να της ξεφύγουν και πόση ενέργεια απαιτείται για την καθημερινή αποστασιοποίηση; Γινόμενοι όλοι μας σχεδόν, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε γιατί αυτό δεν βολεύει τα πολυπρόσωπα "εγώ" μας, κομμάτι της ίδιας της Μηχανής...

Τιμή και εξαίρεση

Είναι πολλοί χτίστες και χτίζουν διάφορα. Κι εσένα σου έχει ανατεθεί το πιο δύσκολο, ένα έργο ανυπέρβλητο, που δεν βγαίνει. Το κάνεις με την μία μέθοδο δεν βγαίνει, πας με την άλλη δεν βγαίνει, έχεις δοκιμάσει όποια μέθοδο υπάρχει και δεν βγαίνει. Η κούραση απερίγραπτη, η απελπισία, το αδιέξοδο..

Δεν μπορείς όμως να προσπεράσεις την εξαίρεση που έχει γίνει. Την τιμή, που έδωσε να αναλάβεις αυτό το θαυμαστό έργο, εσύ.

ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΑΔΕΙΟΣ ΚΙ ΟΡΦΑΝΟΣ..

Μου λέει μια φίλη, έλα τόσα έχεις γράψει, γιατί κάνεις μούγκα στη στρούγγα όσον αφορά το προσφυγικό... Ναι, κοντεύει να κρασάρει το μυαλό μου από τις σκέψεις πάνω σ΄αυτή τη τραγωδία αλλά να γράψω τι και για ποιον? Βρίσκομαι σε μια δυσάρεστη θέση να είμαι από εκείνους που είναι εκτός "εμμονών" καθε είδους. Και σ΄αυτή την εποχή που γύρω εκτός από τη πορτοκαλέα ανθίζει η σκατοψυχιά, οι άνθρωποι με εμμονές, είναι ασφαλείς. Είτε από τη μια πλευρά του κάθε φράχτη αν είσαι είτε από την άλλη οι παρωπίδες και η ηλιθιότητα είναι ευλογία για τη ψυχική υγεία. Βάζεις τη κασέτα του μυαλού να παίζει και κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου....

Το ζητούμενο είσαι εσύ

Η φοβερή διαπίστωση είναι ότι αν κάποιος σε ζορίσει να κάνεις κάτι, ο εαυτός σου δεν θα πάθει τίποτα. Αν εσύ ζορίσεις τον εαυτό σου, μόνο τότε παθαίνει.

Όταν σε ζορίζει κάποιος ή κάτι, κι εσύ μετά (και λόγω αυτού) ζορίσεις τον εαυτό σου, σημαίνει ότι έχεις πειστεί. Σ’ αυτό (εκεί που πείθεσαι) θα βρεις το πρόβλημά σου (αυτό που έχεις να φτιάξεις).

Η ΠΤΩΧΕΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ.

Μας απειλούν με πτώχευση. Τι εννοούν άραγε με τη λέξη αυτή. Σκηνές αποκάλυψης όπου άνθρωποι θα σέρνονται στους δρόμους και θα ψάχνουν τα σκουπιδια? παιδιά που θα πεθαίνουν από τη πείνα, ηλεκτρικό κομμένο, ψυγεία αδειανά, άρρωστοι χωρίς γιατρία? Ναι αυτό είναι η πτώχευση στα μάτια τους σε χολυγουντιανούς όρους. Γιατί η πτώχευση που βιώνουμε η πλειοψηφία των πολιτών πλέον είναι ήδη εδώ. 

Ολοκλήρωση

Ο άνθρωπος μπορεί να είναι ο εαυτός του μόνο σε συνθήκες του γούστου του. Θα μπορούσε μόνιμα να είναι ο εαυτός του αν οι γύρω του και οι συνθήκες δεν τον ανάγκαζαν να γίνει ένας άλλος.

(δείχνει τόσο αστείο αν απλά τεθεί.. Κατά την εφαρμογή αλλάζουν οι διαστάσεις.)

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΗΤΑΝ ΑΠΛΟ.

Οταν έχεις πει τόσα πολλά, έχεις δώσει τόσες υποσχέσεις, έχεις τραβήξει κοντά σου ένα τόσο μεγάλο πλήθος φωνάζοντας από τα μπαλκόνια ξανά και ξανά , η ελπίδα έρχεται, τα μνημόνια φεύγουν , η Ελλάδα αλλάζει πορεία, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΠΟΡΕΙΑ ΕΣΥ, εκτός κι αν στο υποδείξουν οι ψηφοφόροι σου. Τα βρήκες σκούρα, σε πάτησαν κάτω, οι ύαινες ήταν λυσασμένες, πολύ ωραία. Βγαίνεις και κάνεις την παρακάτω δήλωση.

"πλειστηριασμοί σπιτιών": από την Ισπανία στην Ελλάδα της ανθρωπιστικής ισοπέδωσης!

...κάποιες επιλεγμένες εικόνες από Ισπανία, που η "κρίση των εξώσεών της" ήρθε και στην Ελλάδα των "αριστερών" και της εκχώρησης των κόκκινων δανείων σε distress funds και με τράπεζες όπως η Alpha Bank να υπογράφουν μνημόνια συνεργασίας με εταιρείες όπως η ισπανική Actua, μετρ των πλειστηριασμών.

H μόλις δύο χρονών Diana Sofia Melitton κάθεται έξω από το σπίτι της με τα πράγματα της οικογένειάς της, λίγο μετά την έξωση από το σπίτι τους με τη...δυναμική συνδρομή της αστυνομίας και κοιτάζει ακτιβιστή να "μπουκάρει" στο διαμέρισμα των γονιών της για να το ξανανοίξει! Bραβευμένη φωτο του φωτογράφου του Associated Press, Adres Kudacki

Όμορφος κόσμος εταιρικά πλασμένος

Ο υψηλόβαθμος υπάλληλος της ελληνικής έκδοσης της μεγάλης ασιατικής πολυεθνικής εταιρείας, μέσα στις πρώτες παγκοσμίως στον τομέα που δραστηριοποιείται, κοίταξε την κάρτα που τον είχε εφοδιάσει η εταιρεία του. Δεν σου γέμιζε το μάτι, δεν είχε σχεδόν τίποτε γραμμένο απάνω της και συνάμα είχε τα πάντα. Μέσα της. Για αυτόν και τη ζωή του. Τους αριθμούς που προσδιόριζαν και διαμόρφωναν την επαγγελματική και κοινωνική ζωή του σε κάθε της πτυχή.
Ξεφύσηξε. "Για σκέψου, αυτό είμαι εγώ!

Ένα ταινιάκι-θησαυρός: "Εγχειρίδιο οδηγιών για τη ζωή"...

 ένα βίντεο που αφηγείται μια ιστορία διανοητικής υπέρβασης! Μια βαθμιαία απαγκίστρωση, ως την πνευματική απελευθέρωση, από εκείνο τον ασφυχτικό κλοιό που καταδικάζει την ανθρώπινη ύπαρξη στο σκοταδισμό και τη μισαλλοδοξία...

Και μια συμβουλή της σοφίας του...δρόμου:

(και με τη σύμφωνη γνώμη της πιο προωθημένης επιστήμης) να ευχηθώ "καλή μας μόλυνση"!

Μην περιμένεις από εμένα ευχές που συναντάς και σε τυποποιημένες εορταστικές καρτούλες. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν οι καρτούλες, που μπορεί να είναι και μικρά αισθητικά κομψοτεχνήματα.

Απεχθάνομαι όμως τα πρωτόκολλα συγκεκριμένων ημερών (και τα πρωτόκολλα γενικώς!), τα λόγια που ομοιάζουν με στρουθοκαμηλισμούς απέναντι στην επέλαση των αγριμιών, τις ευχές που παραμένουν αδρανείς μπροστά στις ανάγκες των καιρών για πράξη ή έστω ανάληψη ευθύνης του κάθε εμπλεκόμενου εαυτού στα διαστροφικά παιχνίδια του χρόνου που φεύγει και του νέου που έρχεται σε μορφή κόπιας του απερχόμενου.

για τους ανθρώπους που πλήττονται από τις εποχές αυτές..

(του καλού μου φίλου Ένοικου ανάμεσα στους κόσμους, στο "Ενάντια στην επιπεδούπολη")

"Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εποχή μας...προτιμά την εικόνα από το πράγμα, το αντίγραφο απ'το πρωτότυπο, την αναπαράσταση απ'την πραγματικότητα, το φαινόμενο απ'το είναι... Το ιερό για την εποχή μας είναι η πλάνη, το δε ανίερο είναι η αλήθεια. Για να το πούμε πιο καλά, το ιερό μεγαλώνει στα μάτια της στο μέτρο που μικραίνει η αλήθεια και μεγαλώνει η πλάνη, έτσι ώστε το αποκορύφωμα της πλάνης είναι γι'αυτήν και το αποκορύφωμα του ιερού"
Λούντβιχ Φόιερμπαχ, 1804-1872, πρόλογος στη δεύτερη έκδοση του περίφημου έργου του "Η ουσία του χριστιανισμού".

Βρισκόμαστε, εδώ και πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, γραπωμένοι από τα πλοκάμια εποχών παγκόσμιας εξαπάτησης. Απροκάλυπτα στυγνής. Εποχές που όπως έλεγε το 1948 και ο Τζωρτζ Όργουελ "το να λες την αλήθεια αποτελεί επαναστατική πράξη". Εποχές όπου η ωμή, κτηνώδης, σαρωτική πολυεθνική εκμετάλλευση έχει λάβει πρωτοφανώς ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ξευτυλίζοντας κάθε θεσμικό ελεγκτικό μηχανισμό προς όφελος της σωματικής και ψυχικής υγείας και των υλικών συμφερόντων των ανθρώπινων πληθυσμών.

Βουρ, για να το Δίκαιο δικαιωθεί

Μιλούσα με μια φίλη, της έλεγα ότι είναι άδικο αυτός που αγωνίστηκε, αυτός που πολεμά το σύστημα, αυτός που προσπαθεί για να αντιγυρίσει η κατάσταση, ο δίκαιος, ο ηθικός, αυτός να βάλλεται, αυτός να τρώει όλη την πούτσα. Και ανέφερα το κλασικό πλέον παράδειγμα της Μάρως (που παραιτήθηκε από δασκάλα). Γιατί να είναι αυτή που κουράζεται, αυτή που υπομένει, κι οι γονυπετείς συντηρούντες της σαθρότητας να ζουν σαν να μην τρέχει κάστανο;

Λέμε ότι οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πολύ δύσκολες…

Υπάρχει ένας τρόπος να μην είναι. Οποιαδήποτε μορφή σχέσης, οποιουδήποτε χαρακτήρα, ηλικίας κλπ.

Ο ένας να κοιτάει τον άλλον! Αν ο καθένας μας κοιτούσε πώς να ευχαριστήσει τον άλλον, μέλημα του καθενός να ήταν η ευτυχία του άλλου, οι σχέσεις θα κρατιόνταν και πανεύκολα και τέλειες.

Ο κάφρος καλά κρατεί

Τελευταία ανακάλυψα ότι ο κάφρος δεν αλλάζει με την επεξήγηση. Ίσα ίσα που όσο του πετάς στα μούτρα το σωστό τόσο θα μάχεται να υπερασπιστεί την παπαριά του, κι όσο μάχεται να την υπερασπιστεί τόσο θα στεριώνει μέσα του, τόσο περισσότερο «καλά θα κρατεί».

Ακόμα πιο τελευταία ανακάλυψα κάτι επιπρόσθετο. Ο κάφρος καλά κρατεί λόγω της ανοχής/ανεκτικότητας των σωστών ανθρώπων! Για να έμενε μόνο με τους ίδιους του!

ΠΑΣΧΟΥΝ οι άνθρωποι που πράττουν λάθος. Όχι από τύψεις αλλά από το κενό που τους δημιουργείται.

Σίγουρα μπορούμε και καλύτερα

Αυτό αποδεικνύει ότι μπορούμε να είμαστε καλά μόνο όταν όλα είναι ρόδινα.

Σίγουρα μπορούμε και καλύτερα.

Αν όλος μου ο αγώνας έγκειται στο να ξαναέρθει το ρόδινο στη ζωή μου, ώστε/για να μπορέσω να γίνω πάλι καλά, δεν θα πω ότι είναι μάταιη ή άνιση μάχη. Θα πω ότι ακόμα κι αν την κερδίσω εγώ θα έχω χάσει.

ΟΜΟΡΦΗ ΝΥΧΤΑ..

ένα κείμενο αφιερωμένο σ΄αυτούς που ζούνε στις κορυφές του κόσμου...

Κάθησα στο παγκάκι της μικρής πλατείας και την άραξα. Τέντωσα τα πόδια και κοίταξα ψηλά αυτό τον χειμωνιάτικο ουρανό και χαμογέλασα. Οι κόποι μιας ζωής που είχαν στόχο να μην φτάσω πουθενα ένοιωθαν επί τέλους δικαιωμένοι. Δεν με μπορείτε να με εκβιάσετε. Ο πατέρας μου όταν ήμουν παιδί, αυτό μου είχε δώσει σαν συμβουλή κι ευχή. Να φέρεις τη ζωή σου έτσι ώστε να μην μπορεί να σε εκβιάσει κανείς...

Αυτές τις "άγιες ημέρες" που έρχονται μίλα μου για άλλα πράγματα...

Μη μου μιλάς για ζεστασιά μεταξύ των ανθρώπων, μέσα στο χειμωνιάτικο κρύο που τρέφεται με την αιθαλομίχλη πάνω από τις πόλεις θυτών και θυμάτων. Για να μην τραφεί με ξέψυχους από την ανάσα του ανθρώπους.
Mη μου μιλάς για ευτυχία! Μη μου μιλάς για χαμόγελα!

Δεν λείπει η γνώση, λείπει η κρίση

Αν πας κόντρα στο σύστημα θα σου επιτεθεί χρησιμοποιώντας άπειρα επιχειρήματα για να φανείς εσύ ο φταίχτης, για να σταματήσεις να αντιδράς, για να κερδίσουν (φυσικά). Αν σε πείσουν, σταματάς τη διαδικασία της σκέψης. Αν δεν σε πείσουν, αναγκαστικά, θα πρέπει να βρεις ισάριθμα αντεπιχειρήματα για να συνεχίσεις να τους παλεύεις, για να τους κερδίσεις (φυσικά). Ψάχνοντας για επιχειρήματα σκέφτεσαι. Διαμέσου της σκέψη αποκτάται η κρίση. 

Η κρίση είναι άσχετη με την γνώση. Η διαφορά τους βρίσκεται στο «μαθαίνω» και το «σκέπτομαι».

Η κρίση έχει να κάνει με το να μπορείς να διακρίνεις το σωστό από το λάθος, να αντιληφθείς αν κάτι ουσιαστικά σε ωφελεί, να προκαταβολικά δεις τα σε βάθος χρόνου αποτελέσματα κλπ.

Ποια είναι η λύση, τι μπορούμε να κάνουμε

Μιλούσα με έναν φίλο, είχε πάρει εξοπλισμό για την δουλειά του με δάνειο από την τράπεζα. Ενώ του έμενε ένα μικρό υπόλοιπο (ολόκληρο σχεδόν το ποσό το είχε αποπληρώσει), ήρθε η  στιγμή που δεν μπορούσε να ανταπεξέλθει στις δόσεις. Του έγινε κατάσχεση του εξοπλισμού και η τράπεζα του ζητάει και επιπλέον χρήματα! Έχει το θράσος να του ζητάει την αποπληρωμή του δανείου + τους τόκους, κι ενώ δεν έχει καν στην κατοχή του τον εξοπλισμό κι ενώ με τα λεφτά που έχει ήδη δώσει θα είχε αγοράσει από μόνος του δύο.