Αποθεώθηκε η Πάτι Σμιθ, χθες βράδυ στο Ηρώδειο: «Ο λαός έχει τη δύναμη» («People have the power») και καλά θα κάνει να το πιστέψει, είπε

«Μπορεί να μην κερδίζουμε πάντα τις μάχες, αλλά πρέπει να συνεχίζουμε τον αγώνα. Υπάρχουν δυσκολίες στη χώρα σας, αλλά βοηθώντας ο ένας τον άλλον, ανταλλάσσετε ενέργεια, που σας κάνει δυνατούς. Τα πράγματα δεν αλλάζουν απ’ τη μια μέρα στην άλλη», φώναξε στο κατάμεστο από κόσμο Ηρώδειο χθες βράδυ η Πάτι Σμιθ. 

Μάθε τέχνη για ζήσεις, εμπόριο για να κερδίσεις και γεωργός για να ψοφίσεις!!!!

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Και έτσι αποκτήσαμε όλοι από ένα γραφείο …....

Και γίναμε σαν χώρα ένα τεράστιο γραφείο..........

Και στα χωράφια βάλαμε αλλοδαπούς.......

Ας κάνουμε αγάλματα σε όλους τους πολιτικούς μας για την τεράστια προσφορά τους στην ανθρωπότητα!!!!!!

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Τον τελευταίο καιρό έχω περάσει στο στάδιο της ένωσής μου με την φύση. Έχοντας κουραστεί από τα πολλά τα λόγια και τα πύρινα επαναστατικά γραπτά των διάφορων συναγωνιστών μου και των αντίπαλων βολεμένων φίλων μου, έβαλα σε δράση ένα σχέδιο το οποίο το είχα καλά κρυμμένο μέσα στα όνειρά μου.

Πρακτικά αφού μου τελείωσαν οι δουλείες με τα ευρώπουλα και από την στιγμή που δεν ήμουν από αυτούς που έδωσα την ψήφο μου για μια θέση, ήρθα στο σημείο όπου ή έπρεπε να πάω στο εξωτερικό, ή να κάτσω εδώ και να παλέψω μαζί με κάτι λίγους τρελούς που πιστεύουν ακόμη στο μεγαλείο του ανθρώπου.

Για τα παιδιά που ακόμη σκοτώνουν την ζωή τους!!!!!!!

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Σήμερα είναι μια μέρα ξεχωριστή για μένα, είναι μια μέρα γενεθλίων.

Είναι τα γενέθλια που επέλεξα από μόνος μου να έχω, είναι το πέρασμά μου από τον θάνατο στην ζωή.

Ήταν μια Κυριακή πρωί πριν από πέντε χρόνια που φυσιολογικά δεν έπρεπε να είχα ξυπνήσει.

Και η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να ξυπνήσω, δεν ήθελα να ζήσω, νόμιζα πως δεν είχα κανέναν λόγο ύπαρξης.

Νόμιζα πως είχα εξαντλήσει όλες μου τις δυνάμεις και τα όνειρα για ζωή, νόμιζα πως τελειώσανε όλα, πως όλα ήταν νεκρά.

Η εικόνα που είχα εκείνο το πρωί μύριζε θάνατο.

Το παιδί από το υπόγειο!!!!

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ένα απόγευμα, πριν από λίγες μέρες, κάνοντας ένα περίπατο στους αγρούς ανακάλυψα ένα υπόγειο.

Το κτίσμα είχε εξαφανιστεί, τα δέντρα είχαν κρύψει τα απομεινάρια των τοίχων και το μόνο που φαινότανε ήταν μια μικρή, σχεδόν εξαφανισμένη είσοδος, όπου τα σκαλοπάτια στεκόταν καινούργια, λες και ποτέ κανένας δεν τα κατέβηκε.

Η περιέργειά μου δεν μ’ άφησε να το προσπεράσω και έκανα το πρώτο βήμα για να κατέβω τα σκαλιά.

Ένας χρόνος Υπόγεια Τάξη !!!!!!

                                  

Ήταν σαν σήμερα, πριν από ένα χρόνο  που έκανα  την υπόγεια τάξη......

Ήταν η μέρα που μου ρίξανε το πρώτο μου μπλοκ και πάνω στην απογοήτευσή μου και μπροστά στο να τα παρατήσω , δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον φίλο Χρήστο(http://www.oparlapipas.com/).

Ένα θα μας κατεβάζουνε δέκα θα ανεβάζουμε, μου είπε και με παρακήνησε να φτιάξω ένα καινούργιο.

Κάθισα όλο το βράδυ και έφτιαξα την υπόγεια τάξη .

Η ιδέα του ονόματος την πήρα από μία συνέντευξη

O Aλκίνοος Ιωαννίδης γράφει για την Κύπρο: Το '74 κλαίγαμε για τα σπίτια μας, σήμερα κλαίμε για τις επαύλεις μας

Ο γνωστός Κύπριος τραγουδοποιός με ένα κείμενό του κατακεραυνώνει τους κυβερντώντες στην Κύπρο αλλά και τον ίδιο τον λαό που έζησε σε ένα «ξοδεμένο, ανέραστο, ανίερο παρόν», που αντάλλαξε τον έρωτα με το στριπτιτζάδικο.

Στο κείμενό του, που αναδημοσιεύει το left, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα, καταγγέλλει πρωτίστως τον ίδιο τον λαό και τις επιλογές που έκανε τις τελευταίες δεκαετίες, λησμονώντας την ιστορία του και τα μαθήματα του 1974. Το κείμενο αναλυτικά έχει ως εξής.

Υ.Γ. Όποιος κατάλαβε κατάλαβε …...............

 γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Θυμάμαι πριν καιρό ένιωθα βάρος πολύ στην καμπούρα μου, ένιωθα το φορτίο να είναι δικό μου, μα δεν θυμόμουνα να το είχα φορτώσει εγώ με τα χεράκια μου.

Θυμάμαι ένιωθα τον νου μου βαρύ και τις σκέψεις μου να μου τρυπάνε το μυαλό, μα δεν θυμόμουνα να τις είχα σκεφτεί εγώ.

Θυμάμαι   το μυαλό μου  να κυριεύει την καρδιά μου αφήνοντάς την πληγές, πληγές που νόμιζα δεν θα γιατρευτούν ποτέ γιατί έτσι μου έλεγαν οι ξένες σκέψεις του μυαλού μου που νόμιζα πως τις είχα σκεφτεί από μόνος μου.

Δεν βαρέθηκες φίλε μου να ελπίζεις να ζήσεις μέσα σε μια σάπια δημοκρατία;

 γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Έχει καιρό τώρα που έριξα τον εαυτό μου στην πραγματικότητα που μας παρουσιάζουν οι πολιτικοί μαζί με τα κανάλια.
Προσπάθησα να γίνω στην φαντασία μου ένας πολίτης νόμιμος και έγινα ένας αριθμός.
Προσπάθησα να φανταστώ την ζωή μέσα από την δική τους προτεινόμενη  δημοκρατία και ένιωσα δούλος.

«Ανοικτή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό μας κ. Αντώνιο Σαμαρά»

του Δημήτρη Στεργιούλη
Επίτιμου Διευθυντή
2^ου Δημοτικού Σχολείου Κιάτου
«ΕΥΑΓΟΡΑΣ  ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗΣ»

Κύριε  Πρωθυπουργέ,
Θα μου επιτρέψετε  ν’ αρχίσω την επιστολή μου με την παράθεση ενός περιστατικού  που έλαβε χώρα  σε κάποια περιοχή της Θεσσαλίας στα χρόνια  που η πατρίδα μας ήταν τουρκοκρατούμενη.
Κάποιος από τους πολλούς μπέηδες, που γνώρισε  η περιοχή εκείνη, ήταν φιλοχρήματος  και  επειδή η φιλαργυρία είναι πάθος ακόρεστο  είχε  επιδοθεί σε άγρια φορολόγηση των γκιαούρηδων.

THE MUSIC INDUSTRY EXPOSED - Greek subs. τα συμπερασματα δικα σας

Η Ελληνική Παγκόσμια Μουσική

Σκεφτήκατε άραγε ποτέ, πώς κι από που ξεκίνησε ή Μουσική;

Οι πλανήτες μέσα στο σύμπαν στη δίνη του στροβιλίσματος τους δημιουργούν ήχους. Ό,τι κινείται αφήνει κάποιον ήχο. «Όταν πριν από 140.000.000 χρόνια ο πλανήτης Γη είχε τη μορφή μιας πανθάλασσας, αρχίζει μια γιγαντιαία ανοδική ορογενετική κίνηση, που ανύψωσε πάνω από τα νερά αυτής της πανθάλασσας την Πελαγονική οροσειρά. Από τότε θα περά­σουν 115.000.000 χρόνια, για ν’ αναδυθούν από τη θάλασσα οι υψηλότεροι ορεινοί όγκοι της Γης, δηλ. τα Ιμαλάια, οι Άλπεις, τα Πυρηναία και η επιβλητική οροσειρά της Πίνδου»1.

Εγώ είμαι το λάθος...............

Ναι εγώ είμαι ο λάθος συντελεστής και πάει όλη η κοινωνία κατά διαόλου.
Εγώ είμαι το λάθος από τότε που δεν πήδηξα από την κολυμβήθρα όταν με βαφτίζατε χωρίς να με ρωτήσετε.
Εγώ είμαι το λάθος από τότε που δεν την κοπάνησα από τα βιβλία σας που μου σφηνώνατε μέσα στον εγκέφαλό μου.
Εγώ είμαι το λάθος γιατί υπηρέτησα την μαμά πατρίδα και αυτή σε αντάλλαγμα με σκοτώνει κάθε μέρα και από λίγο.
Εγώ είμαι το λάθος που δεν λάδωσα...........

Φορολογικές μηχανές... ετών 18!!!

Όλα (σχεδόν) τα έχουμε δει, επομένως ήταν αναπόφευκτο να το δούμε και αυτό. Και θα δούμε και άλλα πολλά βέβαια όσο τους επιτρέπουμε να κυβερνάνε.
Ο νέος φορολογικός νόμος λοιπόν σπάει τα κοντέρ της αλητείας, πλησιάζοντας το παγκόσμιο ρεκόρ, και υποχρεώνει από φέτος όλους όσοι συμπληρώνουν το 18ο έτος της ηλικίας τους να καταθέτουν φορολογικές δηλώσεις.
Αυτό από μόνο του βέβαια δεν είναι κακό.
Πού είναι το πρόβλημα;

Είμαι η εξουσία!!!!!!!

γράφει ο Άκης κουστουλίδης

Ήρθε μέσα στον ξύπνιο μου ύπνο η εξουσία και μου συστήθηκε, λέγοντάς μου τα παρακάτω λόγια.
Μισώ όλες τις ανθρώπινες αξίες, μισώ όλα τα όνειρα των πολιτών, μισώ τους ανθρώπους που ακούν την καρδιά τους, μισώ κάθε τι που μου θυμίζει ελευθερία και αγάπη.
Είμαι η εξουσία, η μεγαλύτερη κυρία στην ιστορία της ανθρωπότητας, είμαι αυτή η πανούργα, η πανίσχυρη κυρία που καταστρέφει κάθε ανθρώπινο σχέδιο, είμαι αυτή που για χάρη της έχει χυθεί το περισσότερο αίμα στην ιστορία του ανθρώπου.

Μια ώρα Τζάνις Τζόπλιν live (VIDEO)

 

Ένα εκπληκτικό ντοκουμέντο από συναυλία της το 1969 στην Φρανκφούρτη

1. Raise Your Hand

2. Try(Just a Little Bit Harder)

3. Me

4. Maybe

5. Summertime

6. Ball And Chain

7. Piece Of My Heart

Αλκίνοος Ιωαννίδης - Πατρίδα

Στίχοι - Μουσική : Αλκίνοος Ιωαννίδης
 Λοιπόν αγρίεψε ο κόσμος σαν καζάνι που βράζει,
σαν το αίμα που στάζει, σαν ιδρώτας θολός.
Πότε πότε γελάμε, πότε κάνουμε χάζι
και στα γέλια μας μοιάζει να γλυκαίνει ο καιρός.
Mα όταν κοιτάζω τις νύχτες τις ειδήσεις να τρέχουν
ξέρω ότι δεν έχουν νέα για να μου πουν.
Ήμουν εγώ στη φωτιά κι ήμουν εγώ η φωτιά
είδα το τέλος με τα μάτια ανοιχτά.

Χρόνια πολλά αγάπη μου !!!!!!!!!!!!

μπορεί να μην έχω σήμερα ούτε ένα ευρώ για να σου πάρω δώρο, μπορεί να μην μπορώ ούτε για έναν καφέ να σε βγάλω αλλά τι σημασία να έχουν όλα αυτά ;

τι αξία μπορούν να έχουν όλα τα υλικά δώρα μπροστά στην Αγάπη μας; 

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΣΟΥ ΓΡΑΦΩ ΕΝΑ Σ' ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΑΣ ΣΟΥ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ!!!!!!!!

ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ ΣΟΥ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑΚΙ ΚΑΙ ΑΣ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΔΙΑΒΑΣΕΙ!!!!!!!!

σ' αγαπωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Για την αγαπημένη μου Νατάσα

κάποτε που η εφηβεία μεθούσε την ζωή μου
και η ανεμελιά πλημμύριζε τις μέρες μου
ξύπνησα στις εννιά γενάρη ξημερώματα
ταραγμένος σαν κάτι να ήθελε να μου πει ο χειμώνας
σαν να ήθελε το κρύο να ζεστάνει το μοναχικό μου κορμί
σαν να ήθελε κάποια μοίρα να μου πει μια ιστορία που άρχισε να γράφει.
Η εφηβεία μου δεν έδωσε σημασία στην μοίρα
αλλά η καρδιά μου ένιωσε το τσίμπημα της αγάπης και
αγάπησε. 

Για πόσο ακόμα;

Βιώνοντας θλίψη για την απώλεια της κατάθλιψης των εορτών ψάχνω να βρω καμιά ευχή από αυτές που μου χάρισαν οι δικοί μου άνθρωποι.
Ψάχνω μία ευχή από κείνες που λέγανε σου εύχομαι ευτυχία και γαλήνευε η καρδιά μου.
Ψάχνω εκείνα τα χαμογελαστά πρόσωπα, που βλέποντάς τα χαμογελούσε και το δικό μου πρόσωπο.
Ψάχνω εκείνους τους φιλάνθρωπους που έδιναν από  το κλεμμένο  εισόδημα τους στους άπορους και άστεγους και το κάνανε με τόση αληθοφάνεια που ράγιζε το γυαλί της tv.

Το πενηντάρικο και του δολοφόνου η μάνα .............

Κάποτε, ξύπνησα μέσα σε ένα πρωινό Δευτέρας, γεμάτος άγχος από τον αγώνα με την ώρα, γεμάτος πίεση από τους κατά φαντασία μου πελάτες μου, έβαλα το κλειδί στην πόρτα του μαγαζιού μου καταφέρνοντας να το ανοίξω προτού φύγει εκείνη η μορφονιά η ανάπτυξη.
Άνοιξα μία περσινή εφημερίδα, έτσι και αλλιώς πάντα τα ίδια γράφουν από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, έφτιαξα έναν σκέτο φραπέ με καλαμάκι χιλιορουφηγμένο, κλαψούρισα απέναντι στους φακέλους με τους απλήρωτους λογαριασμούς μου, θυμήθηκα να προσευχηθώ σε κάποιον θεό που μπορεί να μου στείλει ένα καλύτερο μέλλον και ξαφνικά λίγο πριν με πιάσει η κατάθλιψη από το παρρόν,yes !!!!! μπαίνει πελάτης!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Η στιγμή της σιωπής

Η σιωπή ήρθε σήμερα τα χαράματα να με καλωσορίσει στο άπειρο της αγκαλιάς της, ήρθε προτού μ΄αφήσει ο Μορφεύς από τα δεσμά του, ήρθε προτού το άνοιγμα των ματιών μου αντικρίσει αυτή την Κυριακή.
Ήρθε ένας θάνατος, μαζί του ήρθε η θλίψη από τον θάνατο, η οργή μου για την αιτία του θανάτου και η ταυτόχρονη ευγνωμοσύνη μου για την ανάσα που μου δίνει το δικαίωμα να ζω, γίνανε οι καμπάνες που ξύπνησαν την σιωπή μου.

Για την Αγάπη !!!!!!!!!!

Μία φορά και έναν καιρό  πάνω στην γη, η ζωή και ο κόσμος ήταν διαφορετικός.
Ο ήλιος μη έχοντας τίποτα να χωρίσει ξυπνούσε μαζί με το φεγγάρι, το πράσινο ήταν τόσο ζωντανό που το άκουγες να μιλάει , η μέρα δρόσιζε το όλο με την λαμπερότητα της, το όμορφο κόκκινο άνηκε στο σκοτάδι και το όλο ήταν μαγικό.
Τα δέντρα τραγουδούσαν μαζί με τις λίμνες με κάτι νότες βγαλμένες από την ψυχή της μαγικής φύσης, τα βουνά χορεύανε μαζί με τα κύματα σε ασταμάτητους ρυθμούς , οι θάλασσες πότιζαν με το αλμυρό τους  νερό τα ποτάμια, ο χρόνος χωρίς να έχει κανένα νόημα σταμάτησε να δουλεύει, τα όνειρα ανέμελα πετούσαν στους αστραφτερούς ουρανούς, δημιουργώντας όλα μαζί ένα θεϊκό τοπίο.

Καλό ταξίδι φίλε μου Σάκη …..

Είναι κάποιες φορές που ότι και αν πω, ότι και αν γράψω δεν μπορώ να περιγράψω, αλλά ούτε και να απαντήσω σε αυτό το γιατί.
Αυτό το γιατί που γεννάει άλλο ένα κάθε φορά που απαντώ στο προηγούμενο, νιώθοντας την οργή και την θλίψη να  με πνίγουν.
Αυτό το γιατί ρε; Γιατί ήπιες ;
Και όσο και αν με πληγώνει αυτό το γιατί, ξέρω πως η απάντηση είναι γιατί έτσι !!!!
Γιατί έτσι απλά, είμαι ναρκομανής και το μόνο που έμαθα καλύτερα να κάνω είναι να πίνω.
Δεν θέλω τίποτα άλλο να γράψω........


Καλό Ταξίδι αδερφέ μου !!!!!!!!!!!!!!

Ευχαριστώ τους Θεούς όλου του κόσμου !!!!!!!!!!!

Χωρίς να θέλω να μπω σε θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, χωρίς να θέλω να φανερώσω και να υπερασπίσω τα δικά μου πιστεύω, χωρίς να με νοιάζει ποιος από όλους είναι ο ένας και μοναδικός αληθινός Θεός, εγώ θέλω σήμερα να τους ευχαριστήσω όλους!!!!!!!!
Σήμερα δεν με νοιάζει ποιο είναι το όνομα τους, αλλά τους ευχαριστώ για  τα δώρα τους.

Γέλα καρδιά μου γέλα, είναι η ζωή μια τρέλα …..........................

Έψαχνα κάτι να γράψω για να αποχαιρετήσω μαζί σας τον γερο χρόνο που φεύγει σήμερα και το μόνο που μου έβγαινε ήταν να βρίσω αυτούς που τον κάνανε να είναι ένας χρόνος γεμάτος μιζέρια, γεμάτος αίμα, γεμάτος ανεργία, γεμάτος με ψέμα, γεμάτος με όλα τα αρνητικά που γνωρίζω.
Τελικά με την βοήθεια της μουσικής δεν θα βρίσω κανέναν, δεν θα χρεώσω κανέναν, δεν θα καταραστω κανέναν και δεν θα χωρέσω σήμερα την τρέλα αυτού του κόσμου μέσα στο κεφάλι μου. Η δικιά μου μου φτάνει και περισσεύει …....